Olifant voor één dag

Een van onze favoriete tv-programma's was 'Walking with dinosaurs', waarbij de presentator een duik in de prehistorie neemt en tussen dino's rondloopt. Zo voelen we ons een beetje als we in Knysna Elephant park lopen. Gewoon, zonder hekken tussen de olifanten - groot en klein - te voet. We kunnen hen aanraken en lopen mee aan het eind van de kolonne, als een van hen. Nadat de eerste spanning en opwinding is weggeëbd, blijft alleen het gevoel in een sprookje te lopen...

Als het maar geen circus is"
We verheugen ons er al dagen op: we mogen een dagje tussen de olifanten bivakkeren in het Knysna Elephant Park. Niet echt een wildpark, meer een opvang voor verweesde olifanten. Wel een groot terrein, zodat de olifanten vrij kunnen rondlopen op grasland en in het bos. We vragen ons af de olifanten hier niet misbruikt worden voor commercieel gewin, maar het park krijgt de zegen van Jenny (onze superkritische gastvrouw in Knysna), die fel is op dierenleed & -waardigheid. "Voor je het weet is het een veredelde dierentuin of worden het circusbeesten!" Maar deze opvang is wel ok volgens haar.

We gaan er vol verwachting heen. En meteen bij de kassa staan we voor een dilemma: wel of geen olifantenrit? Kan dat wel of is dit écht niet gepast? 't Is ook wel erg prijzig... Toch maar wel doen - zo'n kans krijg je tenslotte niet snel meer! Maar eerst de olifanten van dichtbij bekijken en voeren. We kopen een paar emmertjes fruit - niet meer dan een soort snoepje voor hen, aangezien ze 200kg voer per dag verorberen! We rijden met een open wagen vanaf de ontvangstruimte. Her en der zien we de grijze reuzen staan te grazen. Als we uitstappen -goed geinstrueerd en in het bijzijn van guides- komen de olifanten al uit alle hoeken aangesjokt. Ze gaan braaf achter een ijzeren balk staan en steken verlangend hun slurven uit. Om beurten leggen de kinderen een stuk sinaasappel of ananas in de slurven. De slurvenmond krult zich er omheen - meer dan 100.000 spieren sturen dit prachtige precisie-instrument aan. Onvoorstelbaar. Maar voor één stukje fruit nemen ze niet de moeite om hun slurf naar hun mond te brengen: beide van sinaasappelsap druipende slurfgaten moeten gevuld zijn!

Als de emmertjes leeg zijn, mogen we met Harry op de foto. We voelen ons op en top toerist als we met onze Grote Vriendelijke Reus poseren. Als dit geen vakantiekiekje is, dan weten we het niet meer. Maar ja, indrukwekkend blijft het om je hand op de dikke huid te mogen leggen. Harry blijft braaf wachten tot we allemaal onze kiekjes hebben geschoten. De andere olifanten zijn reeds weggekuierd en om gras te eten. Over een uur komt de volgende groep weer, en tot die tijd moet gegeten worden. We zien ze van dichtbij grazen. Sommigen grijpen met hun slurf een pluk gras en schoppen met hun poot hun slurf weg, zodat het gras losscheurt.

Hoog boven de aarde
Ster van de groep is Tatu, een klein onbeholpen olifantje. De kinderen hebben Thato onmiddellijk in de gaten - "Oh een babyolifantje, wat LIEF!" Een Disney-gevoel borrelt onmiddellijk boven. Het 'babietje' is inmiddels al anderhalf jaar, weegt meer dan honderd kilo. De oppasser zegt dat Tatu het lekker vindt achter de oren gekriebeld te worden en drie paar handen schieten achter Tatu's oor. Verlekkerd leunt het olifantje tegen een paal, kruist de achterpoten en laat het zich welgevallen.

'S Middags maken we een olifantenrit. Harry en Namibia staan voor ons klaar, de twee grootste mannetjes. Wat een hoogte! Het gevoel dat je krijg als je op zo'n dikhuid plaatsneemt is niet te beschrijven: de beweging van spieren onder een massieve huid en harde maar gevoelige haren, de grote oren die af en toe open en dicht flappen, de slurf die af en toe naar achter wordt gestoken in verwachting van een kleine beloning. We zitten zo'n drieëneenhalve meter boven de grond en wanen ons minstens een pasja of maharadja. We kunnen ons voorstellen dat dit een koninklijk vervoersmiddel was. In een niet eens zo trage pas stappen we door een landschap dat wij voor ons alleen hebben. We rijden een uur door de steppe. Een van de jongere olifanten holt de hele tijd voor ons uit. Hij wil zo graag bij de grote mannen horen dat het aandoenlijk is.

Walking with elephants
Als we klaar zijn met de rit, lopen we nagenietend over het park terug. Onderweg passeren we grazende olifanten. Ze zijn ons inmiddels vertrouwd en wij hebben de illussie dat dit wederzijds is. Daar is Sally, de leidster van de troep, daar staat Harry uit te rusten van onze rit, daar grazen Thandi en dochter Nandi, daar pest Shungu zijn vriendinnetje Thato. Hij vindt het leuk haar om te gooien. Het loopt tegen het eind van de dag en we hebben het gevoel dat we hier al eeuwen zijn. We vragen honderduit aan de oppassers die ons als vanzelf tussen de grazende dikhuiden laten lopen en ons op tal van details wijzen. We genieten van elke minuut! We moeten er alleen voor zorgen in de buurt van een oppasser te blijven en nooit tussen twee olifanten terecht te komen. Niet dat ze je iets zullen doen, maar risico's zijn er om uitgesloten te worden. Hun voeten zijn zo gevoelig, dat ze nooit op iets levends zullen stappen. Maar je kunt altijd nog per ongeluk verpletterd worden...

Als er een nieuwe groep toeristen per terreinwagen komt aanrijden, weten de olifanten hoe laat het is en lopen in kolonne naar de voedingsplaats. Micky sluit de rij en loopt een paar meter achter de laatste olifant. Even bekruipt ons het gevoel: wij horen nu ook bij de kudde! We voelen ons niet langer toerist en genieten volop. We realiseren ons elke minuut hoe bijzonder dit is. Gentle Giants worden ze hier wel genoemd. We snappen nu precies waarom.

Dat we twee dagen later ook nog cheetah's mogen aaien is natuurlijk waanzinnig, maar staat toch in de schaduw van onze ontmoeting met de Grote Vriendelijke Reuzen.