Waar heb jij leren skiën?

We zien het al helemaal voor ons. De vraag aan onze kinderen: en waar heb jij leren skien? In Bariloche zeggen ze dan. Waar is dat? Zwitserland? En dan losjes langs de neusweg: "Nee, Argentinie..." Nee, je zal ons niet snel kunnen betrappen op snobbistische trekjes. Maar ja, zeg nou zelf: dat is toch gewoon leuk!

We zijn benieuwd
Het wintersportseizoen is al bijna over als we in Bariloche neerstrijken. Nog een kleine twee weken - de sneeuw heeft zich inmiddels teruggetrokken tot boven de 1500 meter. (Toch bizar als je bedenkt dat we net enkele weken op 4000 meter hebben doorgebracht en vrijwel geen sneeuw hebben gezien.) We trekken de stoute schoenen aan en besluiten een middag te gaan proefdraaien met de kids. Ze hebben nog nooit langer dan een paar uur in Nederlandse sneeuw doorgebracht, dus we zijn benieuwd. Wie weet is de lol er na een uurtje wel af. Bij onze kinderen kan het kwartje alle kanten opvallen. Toch lijkt skiles wel handig. Bij de bushalte komen we een man tegen, wiens dochter skileraar is. Hij belt en de volgende middag kunnen we terecht voor de eerste les. Ook weer geregeld.

Na een ochtend van schoolwerk is het zover: omkleden voor het skien en naar de bushalte. Na anderhalf uur vergeefs op de bus naar Cerro Cathedral (het beginpunt van alle liften) gewacht te hebben, is het humeur tot ver beneden nul gedaald. De skilerares gebeld en uitgelegd hoe en wat. Een opgetrommelde taxi wil ons eerst niet brengen (er mogen geen 5 mensen in 1 taxi), maar uiteindelijk weten we hem te vermurwen. Meer dan een uur te laat komen we boven op de skipiste. De kinderen kunnen nog maar een uurtje lessen in plaats van twee en proefdraaien is er al helemaal niet bij.

Waggelen als pinguins
Bianca, de skilerares, is gelukkig een kordaat type. Ze stelt ons nog even de vraag of we er bij willen blijven, maar we horen haar zeggen: liever niet. En terwijl wij ons opmaken voor de eerste skilift in 10 jaar, jaagt zij de kinderen de oefenwei in. Vanuit onze stoeltjes zien wij hen ploeteren met de schoteltjes - bitterzoete herinneringen roept dat op. Als we een uur later weer terugzijn, blijken de kinderen wildenthousiast. "Dit is leuk!"Vol overgave storten ze zich naar beneden, al dan niet met bocht - gang is alles zegt moeders altijd. En eenmaal beneden waggelen ze als pinguins naar de lift, klaar voor de volgende ronde.

Half vijf bestellen we nog even wat te drinken en eten voor de bijna uitgeputte kids. Ik vertel hen om 5 voor 5: "Als jullie nog even willen, moet je nu gaan, want om 5 uur stoppen de liften." Daan laat er zelfs zijn patatten voor staan - de laatste paar, wees gerustgesteld. Als de liften stoppen komen ze nog even terug voor de laatste slokken. Fleur gaat vervolgens zonder iets te zeggen met de skies op de nek lopend omhoog om nogmaals af te dalen - na twee keer gevolgd door Micky.

Onder de indruk van het karakter van onze dochters, draag ik hun skies heuvel op. Ik zal het beeld van Fleur nooit vergeten, waarbij ze op haar buik naar bovenkruipt, als een dorstige in de woestijn die zich met de laatste krachten naar een oase sleept om zich te laven. En in het geval van Fleur: om zich op de been te hijzen, de skies vast te klikken en weer naar beneden te suizen. Fleur en Micky hebben dit nog ten minste een keer of acht gedaan, voordat we zeiden: morgen verder.

De tweede dag hebben de dames en heer 's morgens les: drie uur. En na een kwartier zien we hen reeds de eerste helling afsuizen - vol vertrouwen achter juf Bianca aan. Ons ouderlijk verantwoordelijkheidsgevoel speelt even ernstig op (is dit wel vertrouwd, zo snel al??). We hebben de kids echter aan juf Bianca toevertrouwd, dus geven wij ons over aan de pistes en skiliften van Bariloche, de gedachten van alle mogelijke ongevallen afleidend. Zo nu en dan zien we hen in een skilift voorbij komen, of onder ons op een piste. Ze leven nog!

Om half een pikken we de blozende en glunderende kids op bij een 'bestekje' - zoals Mar de restaurantjes op de pistes altijd noemt. We hoeven niet te vragen of ze het leuk vinden - het druipt er zo'n beetje vanaf. Juf Bianca is enthousiast: zo snel als zij het oppikken, maak ik niet vaak mee!" Jaja zeg ik dan op mijn beurt, dat zeggen ze natuurlijk altijd. No, seriously, they are amazing! Kijk, dat horen wij als ouders natuurlijk graag!

Sneeuwduivels
Na de lunch pakken we samen de stoeltjeslift naar boven. Wel een beetje eng voor ons als ouders, maar de kids verzekeren ons dat ze dit al gedaan hebben met juf Bianca. Ik denk: ik ski alvast vooruit, dan kan ik de kids filmen als ze naar beneden komen. Ik geef toe, de super-G zal ik nooit winnen, maar ik ging naar mijn idee toch behoorlijk snel naar beneden. Als ik gevoelsmatig ver genoeg afgedaald ben voor een leuk filmpje, rem ik en kijk even om - en schrik me vervolgens een rolberoerte, want ik kijk recht in het gezicht van Daan die mij op twee meter afstand volgt. Als een kamikaze en vrolijk hummend rost hij de berg af, op tien meter gevolgd door Fleur en op twintig meter door Micky. De juf had niets teveel gezegd!

De rest van de middag brengen we door op tal van pistes waar zij inmiddels al vertrouwd mee blijken te zijn. Zonder enige terughoudendheid storten ze zich als sneeuwduivels van de stijlste hellingen, roepend en gillend bij elke bocht - "Ik vind het doodeng, maar zo leuk!" En gierend van de lach als een van hen onderuitgaat om vervolgens in een rare houding in een berg sneeuw terecht te komen. Maar net zo hard lachen als het henzelf overkomt. En dan hebben ze onderweg ook nog oog voor de condors die hier door het luchtruim zweven. Het wordt een bijzondere middag, waarbij het duidelijk moge zijn: skien is cool!

De volgende dag is de laatste lesdag. De kids skien nog steeds zonder stokken. Die zitten alleen maar in de weg bij het vallen. Juf Bianca is een doorzetter die ze in hoog tempo de basis van skien bijbrengt. Tijd voor pijn of angst is er niet. Als je onderuitgaat is het meteen: stand up! Go go go! Die kamikaze-stijl hebben ze echt van haar. Na afloop van de les is ze nog steeds onder de indruk: "Ze kunnen alle pistes af, we hebben zelfs een stuk zwarte piste gedaan." Wij zijn blij dat we hen zelf niets hebben geleerd - wij zouden veel te voorzichtig zijn. De kids hebben de smaak te pakken en kunnen niet wachten tot ze weer mogen skien!

Wat duurt de tijd lang
Maar dan zullen ze toch echt nog wel even geduld moeten hebben. Deze reis zit dat er niet meer in. Eerst gaan we hier in het lake-district van Bariloche nog een weekje trekken. De natuur moet hier prachtig zijn. En dan steken we over naar de kust van Valdes, naar de pinguins en de walvissen. God, wat hebben we toch een saai leven. We zijn nog niet eens halverwege de zes maanden en terugkijkend naar wat we gedaan hebben, hebben we het gevoel al een half jaar weg te zijn. Vorige week zaten we nog op en tussen de paarden, twee weken geleden in Bolivia op de zoutvlaktes. Als we het met de kinderen bespreken, kunnen ze het niet geloven. En Afrika wacht nog op ons.

Vanuit Nederland krijgen we de bevestiging dat de tijd daar veel sneller verstrijkt. Regelmatig krijgen we mails van mensen die ons een of twee maanden niet gemaild hebben. We begrijpen het maar al te goed. In Nederland werden wij ook regelmatig meegezogen door de waan van de dag en dan glippen de weken en maanden zomaar als zand door je vingers. Op reis leven we zo intens, dat de tijd zich uitrekt en -strekt en de weken aanvoelen als maanden. We zijn blij dat we gegaan zijn, de ervaringen van deze reis zijn een rijker bezit dan we ons van te voren konden voorstellen. Toch verlangen we af en toe ook wel weer terug naar Nederland. Gewoon familie en vrienden spreken, aanraken, knuffelen. Wakker worden in je eigen bed, koken in je eigen keuken. Maar ja, die tijd komt snel genoeg. Eerst nog even wat andere zaken afhandelen.

Goddelijk eten en paardrijden

Zo hadden we het niet bedacht van tevoren. Na een week willen we eigenlijk niet meer weg van onze paardenranch. We zijn te verknocht geraakt aan deze plek, maar vooral aan de mensen en de manier van leven. Is het de gastvrijheid, het gevoel deel te zijn van een groot gezin, of is het de ongedwongen sfeer waarin alles kan, alles mag en ook alles gebeurt. Het leven bij Enrique in Sayta is meer dan aangenaam. En als onderstaand stuk overkomt als een lofzang op Enrique, is dat omdat hij ons betoverd heeft.

Kun je in een week tijd vriendschap sluiten, die pijn doet bij het weggaan? Ja dat kan. We vertrekken allemaal met tranen in de ogen en een steen op de maag. Zoals Enrique eerder die week zei: "het enige nadeel van toeristen is dat ze weggaan." En wij gaan weer, naar het vliegveld, naar de volgende etappe. Naar Bariloche: skiën - als er sneeuw ligt. Toch zullen we het nog vaak hebben over Sayta en Enrique. Fleur ligt in het vliegtuig een uur stil op m'n schoot, terwijl af en toe een traan op m'n broek druppelt.

Micky heeft zich eerder al afgereageerd met woedende sms-jes. We worden ook bruut weggerukt uit Sayta. We gaan zaterdag even naar het reisbureau om een vlucht te boeken voor maandag, om er vervolgens achter te komen dat de hele week alle vluchten vol zitten en er alleen -bij gods gratie- nog een plekje te vinden is in de vlucht van diezelfde middag. Een enorme domper, maar we hebben geen keus. Nog een week blijven betekent veel offeren: niet naar de gletschers, niet naar de walvissen of pinguins, kort in Buenos Aires verblijven. We wegen de opties kort af en besluiten dezelfde dag nog te gaan. Hoe zeer het ons ook pijn doet. We hadden graag nog een paar dagen langer van elkaars gezelschap genoten. Sterker nog: er moest nog een fles whiskey geledigd worden!

Un poco mas?
De voorafgaande week bij Enrique is een groot feest. We eten aan lange tafels in de buitenlucht. Op het bord goddelijk lekker vlees, zacht als boter en rijk van smaak (muy rico) zoals we nog nooit geproefd hebben, zachtjes geroosterd op de Argentijnse manier. Ook de geroosterde aardappelen en salades zijn voortreffelijk. Tafelhoofd en Padre Familias Enrique vindt dat een wijnglas vol dient te zijn en vult op de meest onbedachtzame momenten bij. Dat kan ook, want de wijn is jong en soepel. Van enige beschonkenheid of houten hoofden hebben we de hele week niets gemerkt.

We worden al snel onderdeel van de familie - maar wel met voorkeursbehandeling. Een soort eregasten. Elke dag zijn er wel gasten die een rit komen maken en voor de lunch blijven. Maar Enrique fluistert ons 5 minuten voor aanvang van de lunch in dat we zo gaan eten, zodat wij de beste plekjes -lees: flankerend aan Enrique- kunnen bezetten. Voor ons staan een paar flessen goddelijke (voor de kerk gebottelde) wijn klaar en een fles fris voor de kinderen.

Daan wordt al snel als echte carnivoor herkend en voor hem wordt speciaal gereedschap aangerukt: een eigen vlijmscherp gauchomes. Geen van de andere gasten krijgt dit voor elkaar - het moet ook gezegd: geen van de andere gasten eet zoveel vlees als Daan! 'Impressionante' zegt Enrique hoofdschuddend als hij weer een steak van anderhalf pond in dat magere lijf van Daan ziet verdwijnen. 'Daan! Un poco mas?' vraagt Enrique als zijn bord leeg is. 'Si!' antwoordt Daan zonder enig spoor van twijfel en hup daar gaat weer een biefstuk. Sla past er dan uiteraard niet meer bij.

De heks, de prinses en de impressionante
Maar centraal in de middag staan de paardenritten - niet te snel na het eten, rond half vier vertrekken we. De ritten met gaucho's Franco en Ricardo zijn minimaal 3 uur en gaan door de prachtige omgeving. Als we Enrique vertellen dat we de kinderen ook rijles willen geven, regelt hij Franco voor de rest van de week en krijgen we les in manouvreren, draven en galopperen. Hier leren Micky, Fleur en zelfs Daan écht paardrijden. Micky leert 'licht' te rijden en heeft de mooiste zit. Haar lievelingspaard is Mimosa, die van Daan -een schimmeltje- heet Milonga, Fleurs paard Comadre. Ook hier ontstaan vriendschappen!

Fleur heet de hele week Floor, omdat ze hier Fleur niet kunnen uitspreken. Maar liever nog Bruchita, heksje. Ze laat het zich aanleunen met een grijns die het midden houdt tussen verlegenheid en trots. Micky heet Princesita, kleine prinses, en verspreidt een koninklijke glimlach als ze zo aangesproken wordt. Daan is gewoon Daan! Dat is impressionante genoeg. De kids vermaken zich volop. Spelen met de honden Fiona, Chango en Mackay of rondbanjeren. Maar ook elke dag hard werken aan school (dubbele lessen, we hebben wat in te halen). Micky toont weer eens haar grote gevoel voor taal - veel van de tegen haar uitgesproken Spaanse zinnen begrijpt ze feilloos. Ze blijft ons verbazen.

De kinderen hebben de tijd van hun leven en veroveren in sneltreinvaart het hart van onze gastheer. Dat uit zich in tal van privileges. Zo laat hij voor hen Nutella aanrukken (uit een stad 40 km verderop), pannenkoeken bij het ontbijt bakken (waarvaan Daan er tot maximaal 14 eet - Impressionante!), haalt aardbeien omdat (etc.). Als Daan op een gegeven moment om een elastiek vraagt om een katapult te maken, zegt hij: "Dat heb ik over tien minuten." om vervolgens in zijn auto te stappen, naar het dorp te rijden en met een echte katapult voor Daan terug te komen - die vervolgens de rest van de middag probeert steentjes op een leeg olieblik te schieten. En als hij ziet dat de meiden ook met Daan's katapult oefene, ligt er de volgende dag ook voor hen een katapult. Van die dingen...

Joie de vivre
We slapen in het huis van Enrique - hij staat zijn slaapkamer aan ons af, en betrekt zelf een gastenhuis. "Dan kunnen jullie dichter bij de kinderen slapen." Later vertrouwt hij ons toe dat wij de eerste gasten zijn ooit die in zijn slaapkamer mogen slapen. 'Todo es possible con Enrique' is zijn lijfspreuk, maar hij doet er ook alles aan om het zijn gasten naar de zin te maken. Omdat we in Enriques huis slapen, zitten de kids lekker huiselijk in pyjama aan het avondeten. Een maaltijd die meestal is afgestemd op de wensen van de kinderen. Na het toetje tandjespoetsen en voor Enrique een dikke knuffel met kus. Hij glimt dan van oor tot oor als een trotse opa.

En nadat de kinderen op bed liggen, gaan we verder met de wijn. Elke avond spreken we uren in het Spaans met Enrique. Hij helpt ons de woorden te begrijpen en binnen een week begrijpen we vrijwel ieder woord en kunnen we ons goed uitdrukken in het Spaans. En als Enrique er achterkomt dat we zijn passie voor whiskeys delen, worden de avonden extra gezellig. We vinden in hem een geestverwant - het besef dat je van het leven moet genieten kwam voor hem 15 jaar geleden toen zijn vrouw bij een auto-ongeluk om het leven kwam. Hij besloot toen het roer drastisch om te gooien en ziet het nu als zijn voornaamste taak het mensen naar de zin te maken, gedurende de tijd dat ze bij hem zijn. Per jaar krijgt hij duizenden gasten en de enthousiaste verhalen reiken zelfs tot in La Paz, waar wij zijn naam kregen van een andere reiziger.

Enrique krijgt echter vrijwel nooit gezinnen langs - meestal vrouwen van tussen de 25 en 35. Hij heeft zelf twee dochters en een zoon, en herkent zich deels in ons gezin. Hij vindt het geweldig dat we met z'n allen op reis zijn. Geniet van het leven - en geniet nu! Kijk hoe je het anderen zo aangenaam mogelijk kunt maken. En dat alles zonder een softie te zijn. Want polospeler, gaucho en bezitter van een impossante wapencollectie. Ja het waren boeiende en gezellige avonden daar op Sayta. We zullen ze missen. Maar zoals Enrique zegt: "Het belangrijkste is, dat we elkaar ontmoet hebben!" En daarna sluiten we elkaar ten afscheid in de armen.

Als je toevallig ooit in de buurt bent: ga naar deze plaats. En laat je overweldigen door de charmes van Enrique, zijn staf en zijn levenswijsheden. Durf te leven!