Wild Card - we love you!

We zijn natuurlijk vooral in Afrika voor de wilde beesten, laten we eerlijk zijn. Een andere cultuur, ander landschap, andere bomen: het is allemaal leuk, mooi en aardig, maar we zijn hier natuurlijk vooral om de Big Five: Leeuw, Neushoorn, Olifant, Luipaard en Buffel. Nu kan die laatste ons gestolen worden, we zijn net zo blij met een gnoe en veel meer uitgelaten vanwege een cheetah of giraf. Maar ja, de big five schijnen zo te heten vanwege hun potentiële gevaar - ze kunnen je allemaal doden. Wij blijven er bij dat het vooral uit de tijd van de jagers stamt: vijf leuke koppen naast elkaar aan de wand van lounge. Daar past een giraffenek niet zo goed bij. Of een nijlpaardenkop.

Wij hebben een drietal parken op onze route uitgezocht die onze grootste behoeften zullen moeten invullen: Addo (waar de meeste olifanten van Zuid-Afrika zitten), Hluhluwe (de meeste neushoorns) en uiteindelijk met kerst Kruger (voor alles wat we mogelijk gemist hebben en een mooie afronding van een lange reis). De kinderen zijn het er roerend over eens. Meelopen met olifanten -of er zelfs een ritje op maken- cheetahs aaien: het is natuurlijk leuk, maar ze in het 'echt' zien, dat is waar het om draait. Wellicht heeft het met de gemaksfactor te maken. Als je er weinig inspanning voor hoeft te doen en de kans op slagen is 100%, voelt het toch een beetje als winnen door valsspelen. En we willen ze echt 'spotten'.

Addo heeft de primeur van onze pasverworven Wild Card - gedurende een jaar ongelimiteerd toegang tot alle nationale parken van Zuid-Afrika. En dat voor maar voor een goede 200 euro voor de hele familie. Volgens mij is Artis nog duurder... Vol verwachting klopt ons hart als we de poort doorrijden. Waar zien we de eerste olifant. Of leeuw! Bij de ingang hangt een kaart waarop bezoekers hun waargenomen dieren hebben aangegeven. We plannen onze route - olifanten, leeuwen, neushoorns. En nu maar afwachten of ze op ons staan te wachten op de aangegeven plekken.


Ons eerste wild
Eerst een warthog, een 'poemba' volgens de kinderen. Hij staat braaf te grazen op zijn voorpoten, de warrige haren breed uitwaaierend rond zijn omhoogstaande tanden. Vervolgens zien we een Kudu, een groot uitgevallen antilope met een impossant gedraaide grote horens. Hij staat ons verwonderd aan te kijken vanuit de bosjes. Wij kijken net zo verwonderd terug. Dan zien we in de verte olifanten. Ik zeg we, maar ik bedoel Micky. Zij blijkt een eerste klas spotter van beesten en vindt hen waar wij niet kijken of niet zien. Daar tussen de bomen een olifant. We staan stil en wijzen fluisterend. Dan ontwaren we een tweede olifant tussen de bomen en een derde, en als bonus een een jong olifantje dat tussen de benen van de moeder heen en weer drentelt. Er gaat niets boven de vrije natuur. We kiezen verschillende 'loops' in het park en de uren verstrijken.

We zien meer warthogs, kudu's en olifanten, maar missen de leeuwen net. Ze liggen achter een bosje naast de weg, maar kunnen ze niet zien. Een grote truck met toeristen staat zich te vergapen, maar ja die zitten anderhalve meter hoger. Wij zitten ons vooral te verbijten. Stukje naar voren - zie je wat? Nee, nog een stukje, nee niks. Maar naar achteren dan? Ok, zie je wat nee nog steeds niks. We weten dat ze daar liggen, op twee drie meter van ons vandaan, maar ja, daar koop je niks voor. ZIEN willen we ze! Tevreden, maar toch niet helemaal verlaten we die dag het park.

De navolgende dagen worden we ruimschoots getrakteerd op olifanten in alle soorten en maten en standen en groepssamenstellingen. Heerlijk! Iedere keer is het weer met bonzend hart en ingehouden adem. Maar de leeuwen krijgen we niet te zien - pas vijf minuten voor we het park definitief verlaten keert ons geluk. Al eerder zijn we een karkas van een buffel gepasseerd - droog en gebleekt. Een 'lion-kill' van enige tijd geleden. Even daarna zien we veel auto's stilstaan: een teken dat er iets te zien is. En jawel, daar liggen de heren! Zij aan zij op hun brede rug, poten lodderig in de lucht, en zoveel mogelijk ruimte gevend aan hun volgevreten pensen. Wat een prachtgezicht! Maar veel beweging blijkt er niet in te zitten. Na 10 minuten kijken naar de vrijwel bewegingloze broers, overwegen we nog even de Argentijnse katapulten uit de bagage te halen. Maar dat vinden de kinders toch ongepast. Desalniettemin verlaten we meer dan tevreden het park. Rhino's hebben we niet gezien, maar zoveel zijn hier niet, het park is groot en we weten dat we in Hluhluwe (sjloesjloewe) nog voldoende aan onze trekken zullen komen.

De degens gekruisd
Twee weken later zijn we in iMfolozi-Hluhluwe. Heerlijk die Wild Card: zelfs als we laat in de middag aankomen, kunnen we gewoon nog even een uurtje binnenwippen zonder het gevoel dat het 'zonde van je geld' is. (We blijven Hollanders). De eerste rhinoceros wordt gespot door Micky (wie anders) in een poeltje ver van ons verwijderd. De tweede verschijnt uit het niets pal voor de auto. MET JONG! Marjolein springt meteen in de weigering. "Ik ga niet verder! We moeten vooral niet bedreigend zijn!" Drie dagen eerder zagen we een documentaire op National Geographic (voor het eerst sinds Kaapstad een uurtje tv) over neushoorns die mensen aangevallen hadden - en de schrik zit er goed in. Ondanks de samengeknepen billen, genieten we volop van deze bijzondere aanblik.

Een dag later spot Micky drie neushoorns. Hoezo drie? Het zijn toch solitaire beesten? We zien al snel dat het om twee rivaliserende mannetjes en één vrouwtje gaat. De mannetjes kruizen de degens, delen plaagstootjes uit, testen elkaars sterke en zwakke kanten. De testosteron druipt er vanaf. Het vrouwtje graast intussen quasi nonchalant door, met een air alsof het haar allemaal niet boeit. Toch: zodra de mannetjes iets te ver van haar afdwalen, dribbelt ze er rap achteraan. Aangezien neushoorns niet zo goed zien, raakt ze hierdoor af en toe abusievelijk in het gevecht verzeild en wordt bijna door een van haar Romeo's aan het spit geregen.

Wij volgen het gevecht op de voet - uiteraard met veiligheidsmarge, die af en toe angstvallig klein wordt als ze onverwachts onze kant uitdwalen. Na een minuut of tien steken ze de weg over en wordt ons het zicht grotendeels ontnomen door struikgewas - voor ons aanleiding om verder te rijden. Op het moment dat Marjolein gas geeft sta staat ze meteen weer boven op de rem, omdat Fleur heel hard 'STOP!' roept. Op de weg voor ons komt een derde mannetje aangedenderd, anderhalf keer zo groot als de twee duellisten en vol testosteron. Dit dreigt uit de hand te lopen!! We zien nog net hoe de drie eerdere acteurs schouder aan schouder front maken voor het nieuwe mannetje. Dan geven we gas in de wetenschap dat wij -als we onverhoopt tussen deze krachtpatsers terecht zouden komen- een prachtige ervaring rijker zouden zijn, maar waarschijnlijk een nieuwe auto moeten uitzoeken...

Katten en honden
En gelukkig worden we deze keer vewend met katten en honden. Nee, de Big Five weten we niet vol te krijgen, de luipaard blijft onzichtbaar. Maar met een cheetah, een groep wilde honden pal naast de weg, een groep van vijftien leeuwen en verschillende hyena's, mogen we ons meer dan gelukkig prijzen. Vooral de ontmoeting met de leeuwen is bijzonder. Ze hebben eerder die ochtend een giraf gedood - genoeg eten voor allemaal. Als wij bij hen komen zijn ze al uitgegeten en liggen na te genieten van een copieuze maaltijd. Plotseling is er onrust in de groep. Verschillende leeuwen staan op en kijken gealarmeerd naar links. Wij volgen hun blik en zien na enige tijd een hyena. Nog op grote afstand, maar voorzichtig steeds dichterbij komend. De leeuwen hebben geen zin in een confrontatie en verkassen een honderdtal meters. De hyena komt steeds dichterbij, cirkelend, dan weer een paar passen dichterbij, dan weer snel achteruit deinzend. De geur van vers bloed en kadaver is echter onweerstaanbaar. Na tien minuten is hij het kadaver dicht genoeg genaderd. Hij grijpt het grootste stuk wat hij ziet liggen. We zien hem met een complete giraffepoot in de bek weglopen, af en toe schichtig omkijkend richting leeuwen.

Een minuut later verschijnen een tweede en derde hyena ten tonele. Die hebben meer aandacht voor elkaar dan voor de leeuwen. Ook een arend heeft de buit ontdekt en draait cirkelend rond. Af en toe duikt hij naar beneden en hoopt lang genoeg de tijd te krijgen om zijn deel van het karkas te plukken. Hij heeft respect voor de hyena's, want zodra die maar enigszins in de buurt komen, verkiest hij een dichtbijgelegen boom. De tweede hyena is niet kieskeurig en gaat er snel met een groot stuk giraffenhuid vandoor;de derde zet zijn tanden in een aantrekkelijke ogend bot. We horen het versplinteren onder de kracht van zijn kaken.

We weten dat we verwend zijn de afgelopen dagen. En dan moet Kruger nog volgen... Nu gaan we naar Mozambique, zwemmen met dolfijnen - tenminste dat hopen we. Wat een naar leven hebben we toch!