Goede Hoop in Afrika

In 1562 deed Jan van Riebeek 96 dagen over om naar de tafelbaai te zeilen om vervolgens Kaapstad te stichten... Wij reisden er anno 2009 in 8 uur van Buenos Aires naar Kaapstad. We komen aan na een zeer korte nacht in een vliegend kippenhok van Malaysia Airlines. Nog nooit zoveel kinderen in een vliegtuig gezien. En nog nooit zoveel kinderen in een vliegtuig gehoord. Wat een korte nacht bijzonder kort maakt. Maar goed, we hadden in Cape Oasis een heerlijk hutje gevonden om onze jet-lag weg te chillen, te acclimatiseren en nieuwe plannen te maken. Want we hebben natuurlijk nog niets voorbereid.

Een ding staat vast: als je in Kaapstad bent, moet je natuurlijk naar De Kaap de Goede Hoop. Onze route brengt ons een prachtige doorsnee van wat de Kaap te bieden heeft: prachtige kronkelweggetjes langs bergen en zee, vissersplaatsjes, natuur en cultuur. We stoppen in Kalkbay om aan de zee te lunchen. Voor het raam van ons bestekje breken de golven van de Indische Oceaan. Vreemd om te bedenken dat aan de andere kant van de kaap de Atlantische Oceaan stroomt. Terwijl we wachten op onze Fish 'n Chips, zitten we in de vensterbank te kijken naar de zee. Er waren walvissen gezien deze ochtend, werd ons verteld. Walvissen zien we niet, wel wavesurfers die een eeuwigheid op hun plankje dobberen tussen zeewier en zeeleeuwen, wachtend op de goede surf. Kalkbay is een van die typische Zuid-afrikaanse namen: mengeling tussen Nederlands en Engels. Het heeft een heerlijke sfeer, beetje toeristische, maar met een volle nasmaak van het voormalige vissersleven.

Mondain genieten
Een half uur later rijden we door Simonstown, nog zo'n parel. We stappen uit om de zilte smaak te proeven. Lopend langs galleries, curiosa- en boekenwinkel, wippen we even een steegje in voor een onverwachte stoelmassage. Een cadeautje voor Mar - lekker even je zelf laten verwennen! De kinderen bukken om de beurt om Mar's gezicht te bekijken dat zichtbaar is door het gat in de stoel. "Ah mamma, je ziet er gek uit!" Om haar niet te veel uit haar ontspanning te halen, beperken ze het daarna vooral tot gluren en gniffelen. Toch is Micky nieuwsgierig genoeg om het ook te laten ondergaan. Weer een ervaring rijker.

Even buiten Simonstown komen we bij de pinguïnkolonie. Wij vinden ze maar verdacht veel lijken op de pinguïns uit Argentinië - maar naar het schijnt komen deze nooit buiten Zuid-Afrika. Vooruit dan maar, ze zijn anders. Maar toch vinden we opvallend veel overeenkomsten tussen Zuid-Amerika en Zuid-Afrika: planten, vogels, zeedieren, maar ook landdieren. Ze lijken op elkaar, maar zijn dan net even anders. Dat hadden we eerlijk gezegd niet verwacht toen we hier naar toe gingen. We hadden echt een andere wereld verwacht, maar de herkenningspunten zijn ons aangenaam.

Lopend naar de auto worden we aangeklampt door lokale neringdoenden, die strategisch opgesteld staan langs de route. Wij laten ons verleiden tot de aankoop van een authentiek kunstwerk met een blik op de tafelberg en een township van beschilderd conservenblik. 'KOENST' zou onze goede vriend Geert-Jan zeggen, maar die term is misschien al te hoogwaardig. Niettemin: de herinneringen die er aan kleven zijn niet in geld uit te drukken.

We zakken verder af naar het zuiden. Baboons! We zien bordjes langs de kant van de weg die waarschuwen voor Baboons (Bobbejanen in het Afrikaans). Vol verwachting stoppen we bij twee parkeerplaatsen waar voor Baboons gewaarschuwd wordt. Naief natuurlijk! Alsof die beesten daar op ons gaan zitten wachten! NOT. Enigszins teleurgesteld vervolgen we onze weg, mentaal voorbereid op de afwezigheid van bavianen.

Een ongeluk - of toch niet...
Dan moeten we na een bocht opeens moeten we stoppen voor auto's die aan beide kanten van de weg staan alsof er een ongeluk op de weg gebeurd is. We zien beesten op de weg liggen, apen. Doodgereden denken we. Maar het zijn er wel veel en overal. Dan zien we dat ze liggen te zonnebaden, chillen en spelen. Ze zitten echt overal! Het is een feest de jonge beestjes te zien spelen - tikkertje, elkaar dingen afpakken, pesten. En dan af en toe een oudere baviaan die chagrijnig een corrigerende sneer of tik uitdeelt.

Als ze naar onze auto toelopen, draaien we snel de raampjes op een kier, gewaarschuwd als we zijn voor hun onverschrokken brutaliteit (ze weten zelfs portieren van auto's open te krijgen). We weten niet waar we moeten kijken, zoveel gebeurt er, er zitten wel 40-50 apen overal. Opeens een bons van achteren, we schrikken en zien apenvingers van boven door de kier van het achterraam tasten - de kinderen deinsen toch geschrokken achteruit, maar al even snel zijn ze weer verdwenen. Na een half uur genieten, foto's en filmpjes maken, fluisteren en wijzen, besluiten we dat het grootste feest voorbij is.

Het mooie van clichés
Het is al laat als we bij het park van Kaap de Goede Hoop komen. Onderweg naar het meest zuidwestelijke puntje van Afrika, zien we onze eerste struisvogels, stukken groter dan de rhea's van Argentinië en Bolivia. We zien vier vrouwtjes de weg oversteken - wegvallend tegen de achtergrond zodra ze de heuvel oplopen. Aan de andere kant ontdekken we een vrouwtje met vier jongen, varierend in grootte. Struisvogels broeden hun eieren navolgend uit, dus de jonkies kennen verschil in leeftijd. Later zullen we nog wel naar een struisvogelfarm gaan, waar je op de eieren kunt staan en op struisvogels kunt zitten. Voorlopig zijn we meer dan tevreden met de aanblik van deze imposante grootsten der vogels.

Bij de Kaap aangekomen genieten we het kleurenpalet dat de ondergaande zon ons voorschotelt. We beklimmen de Kaap, kijken naar de twee stromen die hier bruisend samenkomen, en nemen wat relaxte foto's. 'Hoeveel mensen zullen al achter dat bord van Kaap de Goede Hoop gestaan hebben,' vragen we ons af. Daarna haasten we ons terug. Het is zeker anderhalf uur rijden, en we inmiddels van zoveel kanten gehoord dat je in het donker de concurrentie met de medeweggebruiker niet aan moet willen gaan, dat we enige haast voelen. Het valt echter niet altijd mee om in de wirwar van wegen, onduidelijke richtingborden, wegwerkzaamheden je weg te vinden. En dan moet je ook nog LINKS rijden! Alsof dat een sinekure is.

Fantastische nieuwe wereld
De kinderen merken hier overigens verdomd weinig van. Ze hebben naast alle landen die we bezocht hebben, een geheel nieuw land ontwikkeld: dat van Poemi, Poebi, Doedie, Alex, Nala, Clara en tal van andere puma's (!) die een geheel eigen leven er op nahouden. Ze verzinnen samen een complete soap van eindeloos uitdeiende familieperikelen en avonturen. Ieder nemen ze tenminste 4 alterego's voor hun rekening die beurtelings op de meest onverwachte momenten opduiken, tot grote hilariteit van de andere twee. Die hier overigens met grote vindingrijkheid op reageren. Het gelach en gegil is soms oorverdovend, ondertussen liggen ze ook nog eens beurtelings op elkaar, hangen over de ander heen, liggen op de grond of elders. Op de achterbank spelen zich grootse avonturen af - zoveel is duidelijk.

Net nadat de schemering overgaat in duisternis komen we terug bij onze thuisbasis Cape Oasis. Gastheer en dame Wolfgang en Katja blijken de braai al aan te hebben. We schuiven aan bij kaarslicht - samen met andere gasten en lokale vrienden, drinken een fles roie van Groot Constantia (zijn we ook wezen kijken en proeven), geven onze argentijnse vleesmessen de vuurdoop (als door boter), terwijl de kinderen uitgelaten spelen met Kauai (hun nieuwste viervoetige hartevriend). Morgen weer verder met schoolwerk, nu even genieten van het moment met interessante tafelgenoten, mooie verhalen en lekker eten.