'Wanneer gaan jullie?'

Bijna elk gesprek draait momenteel om die vraag: Wanneer gaan jullie? '8 Juli' is dan het antwoord. En we nemen steeds vaker afscheid met: 'Nou als ik je niet meer zie...'

Het komt steeds dichterbij
Het is gek - er zijn genoeg vrienden die we een half jaar niet spreken. Dat is normaal als je een druk gezinsleven hebt. Is ook niet erg. Maar nu nemen we opeens quasi-definitief afscheid van iedereen. De omhelzingen zijn extra stevig en woorden krijgen een weemoedige lading. Soms gemengd met een drupje onverholen jalouzie.

'Het rommelt in de verte en het komt steeds dichterbij' zong De Dijk al weer lang geleden. De datum van 8 juli leek heel lang heel ver weg, in een ander leven haast, maar bepaalt nu wel heel nadrukkelijk onze dagelijkse agenda. Nog maar twee weken - twee korte weken. En ze zullen in praktijk nog korter blijken, want er moet nog van alles aan kleine dingetjes gebeuren.

Snoepen van de tijd
Natuurlijk: het leeuwendeel is al gedaan. Maar er blijven dagelijks kleinigheden opduiken: oh ja, internationaal rijbewijs, paar maanden kattenvoer kopen, skype bij de ouders installeren. Allemaal kleine dingen, maar bij elkaar snoepen ze zo weer een dag van de schaarse tijd af.

De keerzij is: we kunnen ook steeds meer van de lijst afstrepen. Deze week de laatste vaccinaties gehad. Nu de rugzakken maar eens pakken om te zien of alles past en ook tilbaar blijft. En de tuin winterklaar maken. Afspraken maken met de vrienden die in ons huis komen. Dan de laatste schooldag, het afscheidsfeestje, alles een laatste keer nalopen en checken, zodat we de laatste twee dagen niets meer te doen hebben. Geen zin in stress. Dat lijkt ons nu eens leuk: zonder stress weg kunnen gaan. Kijken of dat lukt...

De wereld als school

De kinderen gaan mee op reis. Natuurlijk! Een deel van het avontuur is juist dat we dit samen doen.

Maar een half jaar geen les? Dat kan natuurlijk niet! Hoewel we vermoeden dat de kinderen het niet zo heel erg zouden vinden, lijkt dat ons -zorgzame ouders- niet zo'n goed idee... Daarom gaan we zelf lesgeven, met behulp van de wereldschool én onze basisschool. De wereldschool biedt uitgekiende lesprogramma's voor taal, rekenen, lezen. En al die andere dingen? Die doen we zelf, met hulp van onze basisschool.

Aan de hand van Darwin
We kiezen er bewust voor om vakken als wereldorientatie, aardrijkskunde, geschiedenis en natuur zelf ter plekke te onderwijzen aan de hand van de alom aanwezige praktijkvoorbeelden. We volgen (toevallig) een deel van het spoor van Darwin - een prima kapstok voor alle bovengenoemde vakken. En waar kun je beter over bijvoorbeeld slavenhandel praten dan in de meest zwarte stad van Brazilie: Salvador. Om nog maar te zwijgen over de VOC en Zuid-Afrika.

Gelukkig krijgen we alle ondersteuning van onze basisschool. We spreken voor ons vertrek uitgebreid met alle docenten over het lesprogramma van het komende jaar. Wat gaan ze doen met aardrijkskunde, geschiedenis en natuur? Van tevoren spreken we de thema's en leerdoelen door, zodat wij daar tijdens de reis op in kunnen spelen. En alsof zij het er om gedaan hebben: het komende jaar staan Zuid-Amerika en Afrika op het programma. :-) Daarbij zullen we regelmatig per e-mail contact onderhouden met school en klasgenoten.

We zullen moeten leren ons aan te passen aan de veranderende omstandigheden die we onderweg tegenkomen. Iedere plek zal anders zijn. Soms zonder een plek om ons af te kunnen zonderen, soms in de kou, soms midden in een stad op een terras. Maar was 'aanpassen' nu net niet een van de centrale thema's in het gedachtengoed van Darwin?

IJzeren wil en een berg lesmateriaal
Zelf lesgeven vereist een ijzeren discipline. Elke dag twee uur les. Of we nu op het strand zitten of in de bergen - eerst even naar de Wereldschool. En om te voorkomen dat school een terugkerend onderwerp is gedurende de rest van de dag, maken we daar heldere afspraken over met de kinderen. Zo krijgen we allemaal ons eigen wereldschool t-shirt. Als het schooltijd is, trekken we allemaal dat t-shirt aan. Dan is voor iedereen duidelijk: nu is de school open en hebben we het alleen nog over schoolzaken. Is het t-shirt uit - dan praten we niet meer over taal of rekenen. Dat is een duidelijke afspraak die het ons allemaal makkelijker moet maken.

Hoewel we niet alle vakken meenemen, is de hoeveelheid lesmateriaal die je voor 3 kinderen nodig hebt overweldigend. Bij elkaar al gauw een koffer vol en qua kilo's meer dan onze eigen bagage. Scannen is geen optie. Niet alleen zouden we dan 3 laptops mee moeten nemen, maar niet overal is elektra. En bij verlies of diefstal zit je zonder lesstof. Dat is voor ons geen optie. Dan maar wat extra zweetdruppeltjes...

We zijn tenslotte maar ouders
Het lesgeven zal niet altijd makkelijk zijn. De kinderen hebben er normaal al regelmatig moeite mee dingen van ons aan te nemen. En daar komt nog bij dat we natuurlijk niet begiftigd zijn met de didactische en pedagogische vaardigheden van meesters en juffen. Wij zijn maar eenvoudige ouders tenslotte. En lesgeven is toch echt een vak apart. Hoe ga je alles uitleggen en toelichten zodat de kinderen het kunnen én willen begrijpen? Maar goed, de begeleidende instructies (handleiding van de wereldschool) zijn 3x uitgebreider dan de lesstof van de kids zelf. Dus tekort aan uitleg zullen zeker niet krijgen... Bovendien hebben ze bij ons veel meer individuele aandacht en begeleiding dan ze ooit op school kunnen krijgen.

Uiteindelijk willen we dat onze kinderen niet alleen qua ervaring stukken rijker terugkomen van deze tocht, maar het is ook wel fijn als qua lesstof minimaal op hetzelfde niveau zitten als hun klasgenoten. De wereld als school zal daarom nog wel regelmatig opduiken in deze blog. 

Nog 4 weken

Nog even en we gaan weg - met het hele gezin (Eric, 46 jaar, Marjolein, 42 jaar, Micky, 11 jaar, Fleur, 9 jaar en Daan, 8 jaar) voor een half jaar. Na 2 jaar dromen, stoute schoenen, plannen maken, knopen doorhakken, voorbereiden en regelen is het moment bijna aangebroken!

Het komt nu wel in sneltreinvaart dichterbij. Het gevoel van 'we hebben nog alle tijd' is nu wel voorbij. De sprong in het diepe ligt niet langer aan de horizon, maar voor onze neuzen. Het grote avontuur lonkt niet langer, het zuigt en trekt! De wijde wereld in voor 6 maanden - onze droom achterna. Brazilie: Salvador, Amazone, Pantanal; Argentinie: Izagua, Bariloche, Patagonie, Buenos Aires; Zuid-Afrika: Kaapstad, Oostkaap, Kruger; Mozambique: Maputo, Malawi, Ethiopie, Rome, thuis. En dan gewoon Nieuwjaar vieren als alle jaren. Maar met een hoofd vol nieuwe ervaringen. Het zal nooit meer hetzelfde zijn.

Het klinkt allemaal heel gepland als je bovenstaande leest. Maar dat is niet echt zo. Het is voor ons niet meer dan een leidraad. We hebben begrepen dat een wereldreis vooral hetgeen is dat je overkomt. Life is what happens while you're busy making plans. Daarom maken we maar zo min mogelijk plannen en nemen dito bagage mee. Zo blijft er ruimte voor alle nieuwe ervaringen die we onderweg zullen opdoen. Het gaat om de reis, niet om de bestemming. Het gaat om de toevallige ontmoeting, het geluk dat in de kleine dingen zit, alles wat je niet kunt plannen. Daarom gaan we dit doen, dit ervaren.

Maar goed, terug naar de nuchtere realiteit. De afgelopen weken zijn we behoorlijk lekgeprikt voor alle vacinaties. De tropenmedicijnkist wordt gevuld - antibiotica, diarree, malaria, deet. Rugzakken gekocht, schoeisel voor barre tochten, fleecen, windjacks. Magnesiumsticks, waterdichte opbergzakken. Langzamaan worden we steeds nerveuzer! Nog minder dan twee weken en ik stop met werken. Nog minder dan vier weken en school stopt. Nog minder dan vijf weken en we zijn weg!

Vol verlangen klopt ons hart...