Coolste badkuip van de wereld

Wat heeft dit land veel te bieden! We verblijven een paar dagen aan de Wild Coast en zijn overdonderd door het geweld van golven en kust. Daarna trekken we landinwaards naar het schilderachtige hoogland van Hogsback, met zijn uniek bossen en habitat.

Jenny van Peace of Eden geeft ons nog een rugzakje tips mee als we op weg gaan. Een daarvan is een 'swingbrigde' over de zee bij Tsitsikama. We strijken strijken in Storms River, bij backpackers Djembe. De eigenaar is een prettig gestoorde ADHD'er die overstroomt aan ideeën. Hij vindt het te gek wat we aan het doen zijn, geeft ons een compleet eigen ruimte ver weg van alle backpackers gezelligheid -die wel leuk is, maar niet goed voor de nachtrust van de kids- en doet er alles aan ons over te halen voor nog een extra nacht. De kids sluiten meteen vriendschap met Tiger, de voetballende huishond (bijna net zo goed als Sofietje, het vierpotige voetbalwonder van Micky's vriendinnetje Feline).

Verwoestende kiezels
We gaan voor zonsondergan nog even kijken in Tsitsikama - dat park van die swingbridge. Bij het park aangekomen kopen we meteen maar een family Wildcard - voor ruim 200 euro een jaar lang toegang tot alle nationale wildparken van Zuid-Afrika! Hoewel het al aardig tegen zonsondergang loopt, beginnen we vol goede moed aan een wandeling langs de kust, over houten plankieren. Al snel staan we op een betoverend bruggetje tussen twee rotsen in. Voor ons de oceaan, achter ons een strook strand van 30 meter lang. De zee bouwt pal voor je neus een golf op en precies op het moment dat deze onder de brug zal verdwijnen, slaat deze met schuimend geweld om, dendert onder je voeten door en strekt zich over twintig meter strand uit om zich terug te laten zakken en de volgende golf om te duwen. Wat een vondst die brug!

We gaan verder - het pad volgen naar de hangbrug voordat de zon onder is. Een half uur later komen we bij de houten hangbrug (swingbridge) over de zeearm. Onder ons de woeste zee, die aan alle kanten te pletter slaat op de rotsen en spelonken. We stampen over de brug die heerlijk meegolft (het blijft altijd een beetje opwindend eng: zo'n brug die meebeweegt). Aan de andere kant dalen we af naar een grindstrand. Grote en kleine kiezelstenen om het even, allen zijn zij speeltuig van de aanstormende golven: opgetild en neergestort. Bij elke golf klinkt het alsof een vrachtwagen met grind gelost wordt. Hier moet je niet willen pootjebaaien, zoveel is duidelijk. We worden er stil van. Met moeite kunnen we ons losrukken - de zon is al bijna onder.

Tolkien in Hogsback
De volgende dag rijden we door naar Hogsback. We rijden door Ciskei, een voormalig thuisland en een enorm arme streek. De bevolking leeft van landbouw, vooral veeteelt. De kennis over effectief gebruik van de gronden ontbreekt echter - of is verloren gegaan. (Ook hier heeft Aids zijn verwoestende werking gedaan. Meer dan 30% van de bevolking heeft HIV of Aids. Slechts 0,01% weet het van zichzelf. Een generatie zwarte bevolking is weggevaagd. En daarmee ook alle kennis. Howard heeft ons verteld dat dit de eerste zwarte generatie is die scholing krijgt. Onder de apartheid was dat alleen beschikbaar voor de blanken. De zwarten werden ondergebracht in de thuislanden, en daar moesten ze het zelf maar regelen.) Hogsback is echter vooral een blanke enclave - al honderden jaren. Prachtig gelegen overigens - en volgens lokale overlevering heeft Tolkien hier de inspiratie voor Lord of the Rings opgedaan.

De volgende dag maken we een wandeling door de indigenous forests van Hogsback, dat ons langs verschillende eco-systemen met verschillende typisch Zuid-Afrikaanse vormen van vegetatie zal brengen. Als we van onze backpackers 'Away with the Fairies' vertrekken voor een wandeling, loopt buurhond Flo een stukje met ons mee. Althans dat denken we. We zijn verbaasd als het dier braaf bij ons blijft, telkens omkijkt waar we lopen, soms vooruit loopt en de weg zoekt en vindt. Het is net of hij bedacht heeft: mijn baasje is vandaag toch aan het werk en ik heb niets beters te doen, dus ik ga gezellig met deze mensen mee! We hebben er opeens een trouwe viervoeter bij! We passeren een zeldzame Yellowwood (700 jaar oud, 35 meter hoog) en drie impossante watervallen. En gedurende de gehele 5 uur durende wandeling, wijkt Flo nauwelijks van onze zij! Uiteraard tot grote vreugde van de kids.

De Badkuip Met Hét Uitzicht
Als we terugkomen bij onze backpackers, weten wij ons in verheugende omstandigheid dat wij zodirect mogen plaatsnemen in de coolste badkuip van de wereld: op de rand van een afgrond van minstens 40 meter - gewoon een badkuip, gevuld vanuit een oliedrum waar een vuurtje onder gestookt wordt. En met het meest rustgevende uitzicht dat je je maar kunt bedenken. En nee: dit is niet gefotoshopt! Om beurten nemen we een duik in het bad dat zijn gelijke niet kent op deze aardbol. En ware het niet dat het water op een gegeven moment wel erg koud werd, dan zaten we er nu nog in...

OK, Hogsback is hooggelegen tussen bossen en bergen, dat was ons duidelijk. Maar het is klaarblijkelijk ook een plek van hoog spiritueel niveau. Veel blanken komen hierheen voor bezinning, hun diepere zelf of zoeken naar de fantasiewereld die hier zijn bronnen vindt: hobbits, draken, elfen en orks. We komen heel wat bijzondere mensen tegen in de dagen dat we hier bivakkeren. We bezoeken een Eco-Shrine: een door een verlichte geest gecreëerd heiligdom in de open lucht. Een kerk zonder dak, zoals de Xhosa-man die hier aan meebouwde het noemde. Een prachtig bouwsel in een inspirerende setting. De verlichte kunstenares vertelt over haar bedoelingen: de aarde als levend wezen, de mens die uit balans zijn geraakt met de natuur waar de zelf deel van uitmaakt, de samenhang van alles wat leeft vanaf de oerknal en het ontstaan van het leven. Alle mystiek heeft ze samengebracht: oerknal, schepping, bushmen religie, pangea, gaia - een soort eco-utopia. We laten ons alles welgevallig aanleunen, lenen een gewillig oor, zorgen ervoor dat we niet wegzweven en genieten ondertussen van deze schitterende plek.

In een Labyrinth vind je bezinning
De volgende dag gaan we naar Bulungula, een ecolodge aan het strand en midden in Xhosa-land. Maar voordien gaan we nog naar het Labirynth van Hogsback. Weer zo'n spirituele plek, weer zo'n adembenemend uitzicht. Dit labyrinth is een kopie van het labyrinth dat in de katedraal van Chartres ligt, een van de grootste van de wereld.

Het moet een heilzame en meditatieve uitwerking hebben op mensen. Volgens het begeleidend schrijven waren de Egyptenaren al overtuigd van de magische kracht van het labyrinth. Voor de kinderen is het vooral een tegenvaller. Zij verwachten een soort doolhof, maar vinden een betonnen platgeslagen achtbaan, waar je maar op één manier doorheen kunt. We vertellen ze waarvoor het dient: om te mediteren. Neem een doel in gedachten, wat wil je bereiken: vrede, wijsheid, gezondheid of iets anders. Denk daar vooral aan tijdens het lopen. Aan het eind zal je je gesterkt voelen... Vooral niet hollen...

Jaja. Leuk bedacht. Micky, Fleur en Daan kiezen ieder nog wel heel verheven een hoger doel, maar racen er na 5 minuten toch vooral op los om zo snel mogelijk in het midden te komen. Het labyrinth is zo geconstrueerd dat je regelmatig heel dicht bij het midden komt, maar dan vervolgens weer in de buitenste regionen terechtkomt. Alsof de makers hebben willen zeggen; geduld is een schone zaak. We slingeren ons door het netwerk van lussen. Ondanks alles leggen we de route zonder valsspelen en afsnijden af.

Alles bij elkaar blijken we toch bijna anderhalve kilometer gelopen te hebben. Of gehold. De kinderen zijn allang het labyrinth uit als wij volwassenen de laatste meters afleggen. De kinderen halen ons juichend binnen en bieden ons virtuele bosjes bloemen aan, alsof we de laatste etappe van de anvondvierdaagse afgelegd hebben. Gelouterd zetten we ons in de auto. Genoeg energie ontladen én opgedaan om weer een dag in de auto te zitten.