Blikkie trappen

Het is een zwoele avond in Lençois, zoals zovelen. We zitten heerlijk na te tafelen met de Nederlanders die we hier bij toeval opnieuw getroffen hebben. Eerder langer of korter kennisgemaakt in Imbassaí en Salvador, nu allemaal genieten van de pracht van de Chapada. Overdag doen we ons eigen ding, en 's avonds komen we elkaar als vanzelf tegen in dit kleine stadje.

Het Puberbrein ontsloten
Zo ook Yvonne en Marcus met hun zoontjes. Yvonne blijkt de schrijfster van het boek het Puberbrein, wat we net voor het weggaan van vriend Peter hebben gekregen. Wat een toeval! Ook tafelgenoten Frans en Jet kennen het boek en hebben het zelfs al gelezen. Jet zegt enthousiast tegen haar eigen puber: "Thijs! Dat is Yvonne, van het puberbrein!" Waarop Thijs reageert met het afwijzende: "Nou, ik heb er geen barst van begrepen." Tot grote hilariteit van de tafelgenoten natuurlijk. Uiteraard legt Yvonne ten overvloede uit dat het boek niet is geschreven voor de doelgroep pubers, maar vooral voor trendwatchers, reclamemakers, ouders/verzorgers en het bedrijfsleven.

We zagen Yvonne niet al te lang door over dit onderwerp, ze is tenslotte op vakantie. En terwijl het gesprek zich al weer snel in tal van richtingen buigt - zoals dat vaker gaat in goed gezelschap - hebben de kinderen hun persoonlijke voorkeuren tussen het ruime aanbod eten uitgepikt en smeren 'm naar buiten. Ons achterlatend met wijn, bier en small talk. Gezellig! Af en toe gaan wij als ouders even kijken of de kinderen zich nog vermaken.

Panna en annap
Op het pleintje voor de deur wordt druk gevoetbald in het schemerige avondlicht. Vijf Nederlandse en drie Braziliaanse jongens doen hun uiterste best een gedeukt colablikje tussen de benen van een ander door te spelen: panna. Doe je dat van achteren, heet het annap en dat levert twee punten op. De jongens hebben elkaar gevonden in een gezamenlijke passie. Leeftijd en taal spelen geen rol meer.

Thijs schiet het blikje weg, dat uit de goot wordt opgepikt door Kozan, die belaagd wordt door een braziliaans opdondertje. Voor hij er erg in heeft tikt Timo het blikje tussen zijn benen door: punt. Tijd om er bij stil te staan is er niet, want een van de brazilianen heeft het blikje opgepikt, de jongen van de ijscokraam. Alles krioelt door elkaar en heeft plezier.

Braziliaanse jochies
Er voetbalde een ander lokaal joch mee. Een vrolijk kereltje met pretoogjes, die al snel uitgroeit tot een soort mascotte. Op de laatste avond gunt Thijs hem z'n kleine voetbal. Niet begrijpend wat de bedoeling is, geeft de jongen wel drie keer de bal terug, alsof het om een spel gaat. Uiteindelijk stopt Thijs de bal onder het jochie zijn t-shirt en stuurt hem weg. Het besef dringt langzaam door terwijl hij steeds sneller richting huis loopt: hij heeft net een bal gescoord!

De volgende avond duikt onze mascotte met brede grijns voor ons op als we terug naar de pousada lopen om naar bed te gaan. Wij hoorden bij Thijs en daarom tracteert hij ons uit dankbaarheid of genegenheid op een radslag. Als we enthousiast applaudiseren, weet hij van geen ophouden meer en komt al radslagen makend achter ons aan. Het was toch al gauw een paar honderd meter lopen, dus dat moet een duizeligmakende hoeveelheid radslagen geweest zijn. We voelden ons er enigszins ongemakkelijk bij worden, want meer dan een vriendelijk woord en een glimlach hadden we hem niet te bieden. Opeens vond hij het na een paar honderd capriolen wel genoeg en nam hij met een korte armzwaai de benen. Gelukkig maar, want wij zagen hem in gedachten al radslagen makend in de slaapkamer belanden. En wat moet je dan met zo'n jongen?