Toen de meiden Vega werden

We hebben ons voorgenomen hier en daar te proeven van het echte leven in Latijns Amerika. We hebben dankzij Jan een lokale voetbalwedstrijd bezocht, de opzwepende ritmes en bewegingen van een Capoeira-school mogen ervaren en een middag meegedraaid op een basisschool in Praia do Forte - prachtige ervaringen die het echte Brazilie dichterbij brengen.

Onderbuikgevoelens
Ten afscheid heeft Jan beloofd ons mee te nemen naar de volksmarkt van Salvador, São Joaquim (=fotolink!). "Een ervaring die jullie nooit meer zullen vergeten." En dat klopt. Vanuit de beschermde omgeving van de VW-bus van Jan worden we diep ondergedompeld in de wereld van Latijns Amerika - geuren, kleuren, geluiden, de totale zintuigensensatie.

Jan gaat ons voor in een wereld van nauwe steegjes en binnenstraatjes die samen een labyrinth van indrukken opleveren. We zijn hier bij elkaar niet meer dan een half uur, maar de beelden zijn onuitwisbaar. Penetrante geuren van vlees en bloed, rijp fruit en kruiden vermengd met rotting, muffe geur van bezwete mensen, levende kippen en geiten - hier en daar urine. Dat alles in schimmig daglicht of zwakke gele peertjes. Mensen die dicht langs je heen stappen - niet begrijpend wat die blanken hier doen - flarden van onverstaanbare conversaties en klanken. En overal donkere half of geheel ontblote bovenlijven.

We lopen een binnenstraat uit en komen bij een klein haventje waar we even op adem kunnen komen. In de verre hoek van het kleine haventje scharrelen geiten en varkens door elkaar. "Oh wat schattig" roepen Micky en Fleur in koor. "Realiseer je wel dat alle beesten die je hier ziet voor de slacht zijn," waarschuw ik ze. Het dringt nog niet echt door. Nog geen twee minuten later lopen we langs een plank met vlees waar in het midden een afgesneden geitenkop prijkt ten teken dat het vlees vers is. Ik hoop dat niemand het ziet, want dit is wel erg confronterend. Een straatje verder staat een kruiwagen waarin een paar aan de poten vastgebonden geiten liggen. Iemand legt er achteloos een paar aan de poten vastgebonden kippen op - allen levend. "Ah, dat is toch zielig!!" roepen Micky en Fleur. "Dierenbeulen!" "Tja, dat is de manier waarop het in het grootste deel van de wereld gaat," sputter ik tegen. "Beesten worden nu eenmaal voor het vlees gehouden, en bij ons gaat het er vaak nog veel erger aan toe."


Stil protest
De volgende ochtend aan het ontbijt blijken Fleur en Micky besloten te hebben tot geweldloos verzet. Alles van vlees wordt terzijde geschoven: "Nee dat wil ik niet." Eerst denken we nog even dat ze geen trek hebben. Maar er schuilt meer achter. De dames hebben (zonder dat we het weten) besloten vegetarisch te worden. Niet onbegrijpelijk na de ervaringen van de dag ervoor, maar of dat de meest praktische timing is als je op wereldreis bent, valt te bezien... Daan heeft overigens totaal nergens last van en knaagt er des te enthousiaster op los, maar dit terzijde.

Wel wordt het vega-principe nu en dan wat losjes gehanteerd. Fleur eet een halve hotdog als de trek te groot wordt. Vervolgens slaat ze zichzelf bestraffend voor het hoofd: "Stoute Fleur." Toch wordt er nog zelden vlees gegeten door de dames. "Nee, ik ben Vega," is de navolgende dagen een veelgehoord motto. Fleur blijkt Het Geitenhoofd wel degelijk gezien te hebben. "Zijn tong stak uit zijn mond en er lag nog allemaal bloed onder." In ons streven onuitwisbare indrukken achter te laten bij de kinderen zijn we dit keer zeker geslaagd. Zolang het geen nachtmerries oplevert, blijft het binnen het acceptabele.

Ik ben vega - we zullen het nog vaak horen deze reis.