De kunst van het loslaten

Het zit er op. Tenminste: het voorbereidende werk. De rugzakken zijn gepakt en alles past - we houden zelfs nog ruimte over. Morgen vertrekken we in alle vroegte. En 15 uur later liggen we moe maar voldaan onder de palmbomen te genieten van een tropische zonsondergang. Dan kunnen we alles van ons laten afglijden. 

Dat moet ook wel, want de spanningen lopen die laatste dagen soms hoog op. Een grauw en een snauw liggen continu op de loer. We hebben al verschillende 'goede gesprekken' gevoerd met de kinderen - al realiseren we ons dat we het vooral beperkt blijft tot 'damage control' want de spanning zit in ons allemaal. 

Dat hoort bij het aftellen en afstrepen: vriendjes en vrienden de laatste keer knuffelen, de laatste keer afscheid nemen van de opa's en oma's, afscheid nemen van favoriet speelgoed en knuffels, de laatste spulletjes opruimen, de laatste keer (vul maar in). 

Jammer dan
En nog steeds lopen we onze lijstjes na - en steeds weer nieuwe lijstjes. Hebben we overal aan gedacht? Is alles nu geregeld? Ja alles is geregeld, alleen nog details. Al bleven er de afgelopen weken telkens kleine dingen opduiken waarvan we dachten: oh ja dat ook nog...

Weggaan blijkt vooral de kunst van het loslaten. Op een gegeven moment zullen we moeten zeggen: de rest is een kwestie van 'jammer dan'. Aan de andere kant van de wereld hebben we niet veel nodig en zullen we alle zorgen voor de dag van morgen snel van onze schouders laten afglijden. 

Van een vriend ontvingen we een boekje voor onderweg: de kunst van het loslaten. Dat zullen we de komende tijd volop leren. We kunnen niet anders - én we willen niet anders. We zullen niet alleen de vertrouwde omgeving van ons heerlijke thuis moeten loslaten. Ook onderweg zullen we zoveel prachtige plekken zien, mensen ontmoeten en avonturen beleven. En dat alles zullen we weer los moeten laten als we verder trekken... Maar dat is niet erg, daar doen we het juist voor: leren leven in het moment zelf en niet teveel plannen maken.

Er liggen nog maar een paar dingen vast op onze reis. De rest vullen we onderweg wel in. Bolivia? Chili? Namibie? We weten het gewoon nog niet. Leuk toch?

Maar voor vandaag hebben we nog maar een motto: dag dierbaar Nederland, tot over een half jaar.