Apies kijken

We worden wakker met het gefluister van kinderstemmen in onze oren. Micky Fleur en Daan hangen uit hun slaapkamerraam en kijken hun ogen uit in deze exotische wereld. "Kijk palmbomen en kokosnoten, daar een jonge struisvogel (blijkt een kip op hoge poten), apies! Apies!" Een troep schattige kleine apen met witte bakkebaarden en een maki-achtige staart springt van tak tot tak pal naast ons hutje.

Apies kijken - dat vat onze emoties treffend samen. Alles is zo anders dan alles wat we gewend zijn. Verwachtingen hadden we niet teveel gemaakt. Wat kun je tenslotte verwachten? Alles is toch anders! We worden omringd door wel twintig soorten fruitbomen, waarvan meer dan de helft voor ons volstrekt onbekend. Maar het is geweldig om een limoen gewoon aan een boom te zien zitten, of een mango (manga hier) of een passievrucht. Het is weer apies kijken als Zé, de terreinknecht, met een manchette voor je een palmboom inklimt om een paar kokosnoten te kappen. Waar twee soorten van blijken te bestaan. Een met klappermelk (zoetig water, heerlijk voor de dorst) en de ander voor de kokos. We voelen ons zo onwetend!

Het Bounty-cliché klopt!
We blijken in een paradijselijk oord beland. Een goed half uur lopen van ons eigen Bountystrand. Met aan de ene kant van het duin een maagdelijk wit strand met metershoge golven die zich bruisend en brullend omkrullen de kust en aan de andere kant van het duin een kabbelende rivier die enkele kilometers paralel loopt aan de kust en precies bij Imbrassaí in zee stroomt. En daartussen strandtentjes, parasols, cactussen en palmbomen gevormd naar de westenwind.

Wij kunnen het ons niet voorstellen, maar er zijn hier mensen die 200 meter van de kust wonen en al 30 jaar niet op het strand zijn geweest. Het strand is voor hen een gegeven: de scheiding tussen zee en land, geen bron van vemaak en genot. Zoals ook de natuur een gegeven is. Apies - telkens als we hen zien, zijn we verrukt. Voor de plaatselijke bevolking zijn ze zo gewoon als een troep spreeuwen voor ons.

Regen in het paradijs
Het is hier nu regenseizoen (wat hebben we ons toch goed voorbereid!?) We hebben al vescheidene tropische stortregens over ons heen gehad - maar vooral erg plaatselijk. Maken we dat ook eens mee. Het begrip 'mooi weer' kennen ze niet in deze streek waar de zon 330 dagen per jaar schijnt en het bijna altijd 27 graden is.

Verder blijken ze hier écht niets anders dan Portugees te spreken. We redden ons met handen, voeten, vriendelijke glimlachen en vooral dingen uitproberen - soms pakt dat voordelig uit, soms ook niet. Vooral omwille van al dat vriendelijke glimlachen naar elkaar, hebben we besloten Portugese les te volgen. Iedere ochtend klokslag 8 uur krijgen we de basisbegrippen uitgelegd door de vrouw des huizes. Het is grappig te merken dat dankzij een taalcursus de dingen om ons heen een naam krijgen en tot leven komen. Zonnestralen uit een onverwachte hoek.