'Wanneer gaan jullie?'

Bijna elk gesprek draait momenteel om die vraag: Wanneer gaan jullie? '8 Juli' is dan het antwoord. En we nemen steeds vaker afscheid met: 'Nou als ik je niet meer zie...'

Het komt steeds dichterbij
Het is gek - er zijn genoeg vrienden die we een half jaar niet spreken. Dat is normaal als je een druk gezinsleven hebt. Is ook niet erg. Maar nu nemen we opeens quasi-definitief afscheid van iedereen. De omhelzingen zijn extra stevig en woorden krijgen een weemoedige lading. Soms gemengd met een drupje onverholen jalouzie.

'Het rommelt in de verte en het komt steeds dichterbij' zong De Dijk al weer lang geleden. De datum van 8 juli leek heel lang heel ver weg, in een ander leven haast, maar bepaalt nu wel heel nadrukkelijk onze dagelijkse agenda. Nog maar twee weken - twee korte weken. En ze zullen in praktijk nog korter blijken, want er moet nog van alles aan kleine dingetjes gebeuren.

Snoepen van de tijd
Natuurlijk: het leeuwendeel is al gedaan. Maar er blijven dagelijks kleinigheden opduiken: oh ja, internationaal rijbewijs, paar maanden kattenvoer kopen, skype bij de ouders installeren. Allemaal kleine dingen, maar bij elkaar snoepen ze zo weer een dag van de schaarse tijd af.

De keerzij is: we kunnen ook steeds meer van de lijst afstrepen. Deze week de laatste vaccinaties gehad. Nu de rugzakken maar eens pakken om te zien of alles past en ook tilbaar blijft. En de tuin winterklaar maken. Afspraken maken met de vrienden die in ons huis komen. Dan de laatste schooldag, het afscheidsfeestje, alles een laatste keer nalopen en checken, zodat we de laatste twee dagen niets meer te doen hebben. Geen zin in stress. Dat lijkt ons nu eens leuk: zonder stress weg kunnen gaan. Kijken of dat lukt...