Vamos Vamos Argentina!

Stel je hebt een zoon die voetbalgek is (hoeveelste staat Heerenveen nu? En AZ? En wie is de beste speler van de wereld, en dat net zolang tot je zegt: nu is het even genoeg). Hij koopt twee voetbalshirts in Brazilië, één in Bolivia, twee in Argentinië en draagt als we naar Argentinië reizen het shirt van het Argentijnse elftal (en niet per ongeluk), veert op bij elk voetbalstadion dat we zien (welke club voetbalt daar? Zijn die goed?), voetbalt twee keer twee uur in Sucre met jongens die twee keer zo oud zijn, en houdt zich moeiteloos staande als verdediger. Kun je dan Zuid-Amerika verlaten zonder een echte voetbalwedstrijd gezien te hebben? Natuurlijk niet!

We willen een wedstrijd van Boca bezoeken, volksclub nummer één in Argentinië, maar ja, die spelen niet als we in Buenos Aires zijn. Het lot is ons echter gunstig gezind. Argentinië speelt thuis tegen Peru voor een laatste kans op kwalificatie voor het WK in Zuid-Afrika. En wij hebben kaartjes! We gaan Messi zien!

De dag voor de wedstrijd komen we aan in Buenos Aires en de volgende ochtend spenderen we aan de voorbereidingen op de wedstrijd. Daan moet een nieuw Argentinië-shirt - zijn shirt is inmiddels twee jaar oud en bijna tot op de draad versleten. Hij koopt een shirt met nummer 10: Messi, de nieuwe voetbalgod. Fleur verheugt zich net zo hard op de wedstrijd, maar is meer van het feestje: ze wil geschminckt in de kleuren van de Argentijnse vlag – en ze trekt Daan’s oude Argentinie-shirt aan. Met blauw-wit gesminckte gezichten, shirts, vlaggen en zelfs Vikinghelmen op gaan we naar het stadion. Voordat we het stadion ingaan, komen we nog een oude bekende tegen: cameraman Juan, die we bij Jan in Brazilië hebben leren kennen. Hij maakt een achtergrond rapportage over de sentimenten rond deze wedstrijd. Het is erop of eronder.

Wrange historie
De wedstrijd wordt gespeeld in het stadion van River Plate, die andere grootheid uit Buenos Aires. Het stadion waar Nederland in ’78 de finale om de wereldtitel verloor… Historische voetbalgrond dus. We zijn al vroeg in het stadion en kunnen alles op ons laten inwerken. “Do you see that goal overthere? On that right goalpost you lost the final.” Onze begeleider haalt de herinnering op aan het schot op de paal van Rensenbrink, in de laatste minuut van de reguliere speeltijd. We hadden kunnen winnen…

Jan (Imbassaí, 1e etappe van de reis) vertelde ons dat op tweehonderd meter afstand van dit stadion tijdens de militaire junta volop gemarteld werd. Tijdens de finale werden de martelingen even gepauzeerd - gevangen en bewakers konden samen de finale op tv zien. De rillingen lopen dan over de rug. Het is navrant te bedenken dat de Dwaze Moeders toen al op Plaza do Mayo schreeuwden om informatie over hun verdwenen kinderen en dat nu dertig jaar later nog doen. We hebben hen hun rondes zien lopen. Oud, grijs, de gelederen ernstig uitgedund, maar nog steeds strijdbaar. Zinloos? Als je weet dat gelijk met ons 2 of 3 cameraploegen opnames maakten, besef je dat het wel degelijk zinvol blijft. En wie weet openen de archieven zich ooit...

Terug naar de wedstrijd
De spelers komen het veld op. Daar is Messi! En Romero van AZ staat in het doel! Het volkslied van Argentinië wordt gespeeld. Uit de luidsprekers klinkt de stem van Mercedes Sosa, net een paar dagen daarvoor overleden. Duizenden kelen begeleiden haar zwanenzang. Kippenvel. En dan de wedstrijd: Argentinië is veel beter, krijgt kansen maar is slordig in de afwerking. We schreeuwen samen met de Argentijnen: Ar-gen-tina Ar-gen-tina. En zingen Vamos Vamos Argentina!

Meteen na rust wordt gescoord door Argentinië - voor onze neus. De stemming kan niet meer stuk. Er wordt gedanst en gezongen en zelfs het dreigende omweer kan ons niet boeien. We kijken met vrolijke ogen de dikke druppels na die in de stadionlichten worden gevangen. Wat kan ons dat beetje water schelen! Maar dat beetje water wordt een noodweer. Het komt in bakken uit de hemel, het begint te onweren en te stormen. Onze schminck loopt uit en het water loopt in ons nek. Er valt zoveel water, dat het doel aan de overzijde nog nauwelijks te zien is. Dan gebeurt het onvoorstelbare. Uit het niets scoort Peru in de laatste minuut 1-1. Mijn bril is dan zo bewaterd dat ik niets meer zie, maar Daan ziet precies wat er gebeurt: Romero redt tot twee keer toe knap, maar als bij toeval verdwijnt de derde inzet alsnog over de doellijn. Verbijsterde gezichten om ons heen, er wordt op zachte toon met elkaar gesproken. ‘Dit kan niet waar zijn!’ ‘We liggen er uit!'

San Palermo
Er valt niets meer te vieren en we druipen gedesillusioneerd af... En dan! Diep in de extra speeltijd - terwijl we de tribune afdalen richting de uitgang: een splijtende demarage op rechts, een trekbal op Messi die vanaf de rand van het strafschopgebied verlengt naar de tweede paal, waar uit het niets volksheld Palermo opduikt en scoort. In een zee van regen explodeert het stadion: “We zijn gered.” Zelfs Fleur staat te gillen en te dansen! Vamos Vamos Argentina! San Palermo! Palermo Oho Palermo Ohoho-ho! Bondscoach Maradonna (Dikke Donna volgens Daan) maakt een buikschuiver over het doorweekte veld. De avond kan niet meer stuk. Wat een apotheose! Op de terugweg soppen we in onze schoenen en kleeft onze broek aan onze benen, maar dat hindert niet. We zijn bij een historische wedstrijd geweest, waar zelfs de kranten in Nederland de volgende dag vol van staan!

Kevin de voetbalgekke Kiwi
Twee dagen later raken we in ons backpackershostel in gesprek met Kevin, een voetbalgekke Nieuwzeelandse postbode. Hij vertelt ons dat hij sinds een aantal jaren halfjaarlijks in Buenos Aires woont. Hij is gek van voetbal en bezoekt drie wedstrijden per week. Zijn vliegtickets spaart hij in Nieuw-Zeeland bij elkaar en leeft vervolgens van 10 euro per dag - dan kun je het wel een tijd volhouden. Zelfs de voetbalwedstrijden kosten bij elkaar niet meer dan 10 euro, incl. vervoer. Wat een leven voor een voetbalfan!

Hij vertelt ons dat hij dankzij het voetbal overal in de stad komt, met tal van mensen vriendschap heeft gesloten en het echte leven in Buenos Aires heeft leren kennen. Het eerste jaar in BA deed hij niet veel tussen de wedstrijden door. Daarom ging hij op zoek naar een nuttige tijdsbesteding. Intussen werkt hij al een paar jaar als vrijwilliger voor de kerk om daklozen en armen te helpen en daarnaast bij de plaatselijke voedselbank. We zijn onder de indruk van zijn levensfilosofie en gaan een dag mee naar de voedselbank. We rijden met hem in een lokale trein, wandelen door een voorstad waar geen toerist ooit komt en sorteren met z'n allen goede van rotte appels. Als we terugkeren naar ons hotel weten we ons verrijkt met weer een bijzondere ervaring. We snappen precies waarom Kevin dit leuk vindt.

Wereldstad
Toch heeft BA veel meer te bieden dan voetbal. Het kleurijke Boca, met de geschilderde huizen en de tango op straat, we staan aan het graf van Evita op een begraafplaats die een stad op zich blijkt te zijn, zien de Dwaze Moeders op Plaza do Mayo hun wekelijkse vergeefse rondes lopen, eten decadent op een balkon in Palermo - een van de gezelligste wijken van BA, voeren de zeeleeuwen visjes in de dierentuin, kennen de metro's op ons duimpje en vergapen ons aan de prachtige 19e eeuwse woonhuizen aan de boulevards die zich kunnen meten met het puikje van London en Parijs. Het is duidelijk: dit was ooit een van de rijkste steden van de wereld en nog steeds een van de meest aantrekkelijke steden. Een mooie afsluiting van Latijns-Amerika.

We vliegen zondagnacht van BA naar Kaapstad. Om 10 uur 's avonds vertrekken we en 7 uur later komen we om 9 uur's morgens aan in Kaapstad.