Hartveroverend! Over walvissen & andere dieren

“Eenwalviseenwalvis! Kijk daar! Een walvis!” Een fontein water spuit omhoog als de gepokte kop van een Southern Right Whale opduikt, zijn lange lijf door het wateroppervlak laat glijden en ter afsluiting zijn imposante staart boven water tilt. In stille bewondering en met bonkend hart zien we het voor onze neuzen gebeuren. Hier hebben we drie dagen op gewacht! De afgelopen dagen waaide het te hard om uit te varen. Nu is het eindelijk zover, een uur voor zonsondergang varen we uit me een kleine maar snelle boot. En we worden verwend! We zullen vanavond meer dan tien walvissen zien, moeders met kalven, staarten, sprongen en zelfs een albino walvis. We zitten op een kleine snelle boot op het water. De zon zakt langzaam richting horizon en zet alles in een prachtige oranje gloed.

We volgen al enige tijd een walvis die rustig ligt te foerageren. Ik ontdek aan de andere kant van de baai een paar flipper die al een flinke tijd in de lucht steken. Een bizar gezicht, want die dingen zitten meestal onder water. Ik vraag de schipper in mijn beste Spaans naar het waarom. En meteen varen we er op volle kracht naartoe. Dichtbij gekomen blijkt het een moeder met kalf te zijn. De moeder ligt op haar rug en laat haar kalf over haar buik spartelen en spelen. Onderwijl drinkt het kalf ook bij de moeder, wat in deze positie makkelijker gaat voor het kalf. Na 10 minuten draait de moeder zich om en haalt weer adem. Ze duiken samen onder, maar geregeld duiken ze voor onze neus op. Opeens komen ze een heel eind uit het water. Ze bewegen hun pokdalige gezichten langzaam naar elkaar en komen hoog uit het water en lijken elkaar bijkans te willen kussen. Hartverwarmende, ontroerende en onuitwisbare indrukken. Ik weet: stuk voor stuk superlatieven, maar soms zijn zelfs díe niet toereikend om de werkelijkheid te vangen.

Maar als de zon onder is (zo’n vlammende zonsondergang), begint de kou zich te nestelen onder onze hemden, t-shirts, fleecen en zwemvesten. Zelfs de aanblik van een uiterst zeldzame albino walvis kan ons dan niet meer verwarmen. Of zoals Fleur het treffend zegt: “Op een gegeven moment ben je het wel zat.” Verkleumd maar voldaan gaan we terug naar het vastland. En dankbaar breng ik de geleende camera terug naar de eigenaar van de walvistour. (Precies op deze dag begeeft mijn Eos het!! Stof in het sluitermechanisme). Maar deze onbaatzuchtige dame leent mij haar eigen Eos en laat mij mijn honderd-en-een plaatjes schieten.

Toch zijn het niet de walvissen die de meest onuitwisbare herinneringen aan Peninsula Valdés achter zullen laten. Die rol is weggelegd voor een op het eerste gezicht onooglijk wezen: een gordeldier.

Onverwacht bezoek
Op onze walvisloze dagen bezoeken wij de uithoeken van Peninsula Valdés, een onherbergzaam schiereiland in het noorden van Patagonië. Vandaag is Pointe Norte aan de beurt waar naar het schijnt vorige week orca’s zijn gespot. Na een tocht van bijna twee uur draaien we de parkeerplaats op waar wij meteen kennismaken met ‘Fred’. Jullie kennen Fred niet - nog niet. Maar daar gaat verandering in komen. Want Fred gaat een filmster worden. Let op onze woorden. Zijn filmpje op YouTube wordt een hit! Maar wie is Fred eigenlijk? Fred is een gordeldier. En niet zomaar een gordeldier – een heel charmant gordeldier.

Onze Fred komt op ons aangedribbeld terwijl onze motor nog draait. Het is pas ’t derde gordeldier dat we tijdens onze reis zien, dus wij zitten ademloos te kijken hoe hij de parkeerplaats oversteekt, recht op de auto afloopt en er onder verdwijnt. Vlug de deuren open en niet uitstappen. Eerst kijken waar hij is. Tot onze verbijstering blijft hij heen en weer drentelen onder de auto. Maar na 5 minuten is bij ons de spanning er een beetje af en krijgen aardsere zaken de voorkeur: eten. De achterklep van de auto open en er wordt stokbrood gedeeld. En waar gedeeld wordt, valt wel eens te halen. Zo ook voor een gordeldier. Tot onze verbazing is hij er als de kippen bij om zijn legitieme portie kruimels op te pikken.

Iedereen heeft recht op een snackje
We weten dat het niet goed is wilde dieren te voeren, maar ja. Onze Micky heeft zo’n groot hart voor dieren – daar kan wijze raad en logica niet altijd tegenop. Het door haar aangeboden stukje stokbrood wordt in dankbaarheid aanvaard door ons gordeldier. En ook het volgende… en het volgende. Al etend en lopend laten Micky en Fleur een spoor van kruimels na. En het gordeldier loopt tientallen meters met ons op de duinen in. (Waar we overigens zijn om zee-olifanten en zeeleeuwen te bekijken. Of beter: we hopen er getuige van te zijn dat ze opgegeten worden door hongerigs orca’s, die hier zo nu een dan het strand opduiken om een zeeleeuw te verorberen. ‘Zielig’ zou een normaal mens zeggen. Maar Daan heeft een andere kijk op het dierenleven ontwikkeld. “Een orca heeft ook recht op een snackje!” Een snackje van 400 kilo dan wel te verstaan. Je moet maar trek hebben…)

Na een half uur zee-olifanten bewonderen zonder een orca-rugvin gespot te hebben lopen we terug richting auto. Waar we opgewacht worden door onze armadillo (=spaans voor gordeldier). Het gordeldier en de kinderen zijn onmiddellijk dikke vrinden. En nu we de deur toch bij elkaar platlopen, is een naam wellicht op z’n plaats . ‘Hoe heet ie eigenlijk?’ vraag ik de kinderen. En zonder nadenken zegt Micky: ‘Fred.’ En die naam past hem als een jas. Het is meteen Fred voor en Fred na.

Fred is onze ster
Fred laat ons een kwartiertje delen in het leven van een gordeldier. En verbazingwekkend wat er dan met je gebeurt. Een op het oog onaantrekkelijk beest verandert in tien minuten in een troeteldier dat je haast zou meenemen. Fred kan bij ons niet meer stuk. Hij laat zich niet alleen bewonderen en voeren, maar ook op de rug krabbelen. Al is hij hier duidelijk niet aan gewend. Hij maakt schrikachtige danspasjes en draait links en rechts om zijn as. Vermoedelijk om te zien wat er op hem gevallen is, trapt hij woest zand en grind om zich heen. En we zijn er getuige van dat hij verschillende vogels furieus wegjaagt als die komen buurten om een kruimeltje mee te pikken.

Fred is zo tam en nieuwsgierig, dat hij zich van dichtbij laat bekijken en close-up laat filmen. A star is born. We verdenken hem er stiekem van dat hij zich laaft aan al die aandacht. We kunnen hem zelfs zo goed bestuderen dat de kinderen achter iets anders komen. “Fred heeft tieten!” roept Fleur uit - tot grote hilariteit van de anderen. Fred blijkt een jongedame, wellicht zelfs met jongen. En daarom niet wars van een partje appel, dat onmiddellijk naar zijn hol wordt meegenomen. Een hol overigens met uitzicht op zee en… parkeerplaats. Een tripple-A locatie voor gordeldieren zeg maar.

Met spijt rijden we na een half uur weg van de parkeerplaats, met drie hoofden die over de hoedenplank door het achterruit staren om een laatste mogelijke glimp van Fred op te vangen.