La Dolce Vita in Sucre

Het leven is goed in Sucre. De hoofdstad van Bolivia is sfeervol, gezellig en overzichtelijk. Groot genoeg om uren te kunnen rondlopen, klein genoeg om niet te verdwalen. De historie ademt uit de vele monumentale gebouwen, parkjes en pleinen. Het is hier druk, maar minder opdringerig dan in La Paz - minder verkeer, minder straatverkoop, minder benauwd. De mensen zijn ook anders: toegankelijker. En het helpt natuurlijk dat het hier t-shirt weer is, zo eerlijk moeten we wel zijn. Kortom: we bloeien hier weer helemaal op.

Ons gasthuis heet La Dolce Vita (zo voelt het ook!) en is zonnig en ontspannen. Een patio met gezellige zitjes, boven een keukentje voor de gasten met een picknicktafel buiten, een lounche met lekkere banken, een tv en een bak dvd's. Niet te vergeten huiskat Mitchy (Quetshua - indiaans voor kat) die binnen no-time de harten van de kinderen heeft gestolen. En vele inspirerende gasten uit alle hoeken en gaten van de wereld. Het spreekt voor zich: we voelen ons hier dus onmiddellijk thuis.

We settlen ons voor een week en blijven uiteindelijk 10 dagen. Het voelt ook zo ontspannen: om de hoek een bakker met vier keer per dag vers stokbrood, een tiental kleine kruideniertjes voor de andere basisdingen en op vijf minuten loopafstand een geweldige overdekte markt waar je zonder problemen een uur kunt rondslenteren: Heerlijke sapjes (jugos) die ter plekke gemaakt worden (met gratis navulling!) en dan het fruit! Zo mooi uitgestald hebben we het nog nooit gezien. Elke dag kopen we een kilo aardbeien, die zonder omhaal binnen mum van tijd verdwijnen op brood of in de yoghurt, of gewoon met suiker uit de hand. Nee, het leven is goed in Dolce Vita, bijna te goed...

Magic Mitch
Nog even terugkomend op huiskat Mitch - die krijgt voor elkaar wat ons al jaren niet meer is gelukt: de meiden staan om 7 uur 's morgens op de gang. Bij de eerste de beste mauw van deze charmante viervoeter springen zij zonder omhaal het bed uit. "Och Mitch, kom dan Mitch." Vervolgens trekken ze zichzelf met kat en al terug in de slaapkamer om niet eerder dan half negen weer te voorschijn te komen. Wij zullen ons 's morgens voortaan ook al mauwend aandienen - misschien krijgen wij ook zo'n ontvangst...

Ons langer verblijf stelt ons in staat weer enig schoolritme op te bouwen. Micky, Fleur en Daan werken een weeklang keihard en doen aan het eind ieder een test. Het vervult ons als surrogaat leerkracht met onverholen trots dat de resultaten ronduit uitstekend zijn. Bovendien liggen we nu weer ongeveer twee weken voor op de 'gewone' school. Als we dit kunnen vasthouden, geeft dat de broodnodige speelruimte voor toekomstige uitstapjes waar we minder tijd hebben voor het schoolwerk.

Ook thuis is school inmiddels weer begonnen en het houdt de kinderen bezig. Fleur wordt op maandagochtend om 9 uur wakker en zegt als eerste: "Nu zitten ze in Nederland op school." "Sterker nog," antwoord ik "ze zijn al haast weer klaar!" Zes uur tijdsverschil is soms bizar. Nu school weer begonnen is, zoeken we contact met de leerkrachten thuis. Meester Henk mailt enthousiast terug en belooft ons op de hoogte te houden van de vorderingen in de klas. Het is leuk voor de kinderen even contact te hebben met het thuisfront. Maar het belangrijkste blijft echter hun eigen motivatie - al realiseren ze zich inmiddels dondersgoed wat de consequenties van een gebrek hieraan motivatie zal zijn: een jaar zittenblijven! En die prijs is geen van drieën bereid te betalen. Stel je voor!!

Hablar Español? Si un poco...Sucre blijkt de aangewezen plaats te zijn om Spaans te leren. Op bijna elke straathoek kom je wel een bureau of instituut tegen. En ook hier zijn de prijzen zijn voor Europese begrippen een lachertje. Wij besluiten ons voorspelbaar te gedragen en hier Spaans te leren. We huren voor 7 euro per uur een privé-lerares in die ons gedurende anderhalf uur per dag in rap tempo de basisbeginselen van Spaans bijbrengt. De kinderen 's morgens school, wij 's avonds. Het lijkt wel zo eerlijk.

Maar na een goede week Sucre begint het weer te kriebelen. Wat wordt de volgende etappe? We besluiten de koude van de zoutvlakten op te gaan zoeken. We hebben inmiddels teveel wervende verhalen gehoord om dit wereldwonder van de moderne tijd te kunnen negeren. Als we uiteindelijk verder trekken richting Salar de Uyuni, is dat echter met weemoed in het hart. We zijn intussen toch een beetje verliefd geworden op Sucre! Weer een plek die ons vele mooie ervaringen heeft geschonken. En weer plek die we achter ons laten.

Maar dat is nu eenmaal de ambivalente aard van een wereldreiziger... Wat je mooi vindt, moet je weer loslaten, om het volgende te kunnen omarmen.