Goddelijk eten en paardrijden

Zo hadden we het niet bedacht van tevoren. Na een week willen we eigenlijk niet meer weg van onze paardenranch. We zijn te verknocht geraakt aan deze plek, maar vooral aan de mensen en de manier van leven. Is het de gastvrijheid, het gevoel deel te zijn van een groot gezin, of is het de ongedwongen sfeer waarin alles kan, alles mag en ook alles gebeurt. Het leven bij Enrique in Sayta is meer dan aangenaam. En als onderstaand stuk overkomt als een lofzang op Enrique, is dat omdat hij ons betoverd heeft.

Kun je in een week tijd vriendschap sluiten, die pijn doet bij het weggaan? Ja dat kan. We vertrekken allemaal met tranen in de ogen en een steen op de maag. Zoals Enrique eerder die week zei: "het enige nadeel van toeristen is dat ze weggaan." En wij gaan weer, naar het vliegveld, naar de volgende etappe. Naar Bariloche: skiën - als er sneeuw ligt. Toch zullen we het nog vaak hebben over Sayta en Enrique. Fleur ligt in het vliegtuig een uur stil op m'n schoot, terwijl af en toe een traan op m'n broek druppelt.

Micky heeft zich eerder al afgereageerd met woedende sms-jes. We worden ook bruut weggerukt uit Sayta. We gaan zaterdag even naar het reisbureau om een vlucht te boeken voor maandag, om er vervolgens achter te komen dat de hele week alle vluchten vol zitten en er alleen -bij gods gratie- nog een plekje te vinden is in de vlucht van diezelfde middag. Een enorme domper, maar we hebben geen keus. Nog een week blijven betekent veel offeren: niet naar de gletschers, niet naar de walvissen of pinguins, kort in Buenos Aires verblijven. We wegen de opties kort af en besluiten dezelfde dag nog te gaan. Hoe zeer het ons ook pijn doet. We hadden graag nog een paar dagen langer van elkaars gezelschap genoten. Sterker nog: er moest nog een fles whiskey geledigd worden!

Un poco mas?
De voorafgaande week bij Enrique is een groot feest. We eten aan lange tafels in de buitenlucht. Op het bord goddelijk lekker vlees, zacht als boter en rijk van smaak (muy rico) zoals we nog nooit geproefd hebben, zachtjes geroosterd op de Argentijnse manier. Ook de geroosterde aardappelen en salades zijn voortreffelijk. Tafelhoofd en Padre Familias Enrique vindt dat een wijnglas vol dient te zijn en vult op de meest onbedachtzame momenten bij. Dat kan ook, want de wijn is jong en soepel. Van enige beschonkenheid of houten hoofden hebben we de hele week niets gemerkt.

We worden al snel onderdeel van de familie - maar wel met voorkeursbehandeling. Een soort eregasten. Elke dag zijn er wel gasten die een rit komen maken en voor de lunch blijven. Maar Enrique fluistert ons 5 minuten voor aanvang van de lunch in dat we zo gaan eten, zodat wij de beste plekjes -lees: flankerend aan Enrique- kunnen bezetten. Voor ons staan een paar flessen goddelijke (voor de kerk gebottelde) wijn klaar en een fles fris voor de kinderen.

Daan wordt al snel als echte carnivoor herkend en voor hem wordt speciaal gereedschap aangerukt: een eigen vlijmscherp gauchomes. Geen van de andere gasten krijgt dit voor elkaar - het moet ook gezegd: geen van de andere gasten eet zoveel vlees als Daan! 'Impressionante' zegt Enrique hoofdschuddend als hij weer een steak van anderhalf pond in dat magere lijf van Daan ziet verdwijnen. 'Daan! Un poco mas?' vraagt Enrique als zijn bord leeg is. 'Si!' antwoordt Daan zonder enig spoor van twijfel en hup daar gaat weer een biefstuk. Sla past er dan uiteraard niet meer bij.

De heks, de prinses en de impressionante
Maar centraal in de middag staan de paardenritten - niet te snel na het eten, rond half vier vertrekken we. De ritten met gaucho's Franco en Ricardo zijn minimaal 3 uur en gaan door de prachtige omgeving. Als we Enrique vertellen dat we de kinderen ook rijles willen geven, regelt hij Franco voor de rest van de week en krijgen we les in manouvreren, draven en galopperen. Hier leren Micky, Fleur en zelfs Daan écht paardrijden. Micky leert 'licht' te rijden en heeft de mooiste zit. Haar lievelingspaard is Mimosa, die van Daan -een schimmeltje- heet Milonga, Fleurs paard Comadre. Ook hier ontstaan vriendschappen!

Fleur heet de hele week Floor, omdat ze hier Fleur niet kunnen uitspreken. Maar liever nog Bruchita, heksje. Ze laat het zich aanleunen met een grijns die het midden houdt tussen verlegenheid en trots. Micky heet Princesita, kleine prinses, en verspreidt een koninklijke glimlach als ze zo aangesproken wordt. Daan is gewoon Daan! Dat is impressionante genoeg. De kids vermaken zich volop. Spelen met de honden Fiona, Chango en Mackay of rondbanjeren. Maar ook elke dag hard werken aan school (dubbele lessen, we hebben wat in te halen). Micky toont weer eens haar grote gevoel voor taal - veel van de tegen haar uitgesproken Spaanse zinnen begrijpt ze feilloos. Ze blijft ons verbazen.

De kinderen hebben de tijd van hun leven en veroveren in sneltreinvaart het hart van onze gastheer. Dat uit zich in tal van privileges. Zo laat hij voor hen Nutella aanrukken (uit een stad 40 km verderop), pannenkoeken bij het ontbijt bakken (waarvaan Daan er tot maximaal 14 eet - Impressionante!), haalt aardbeien omdat (etc.). Als Daan op een gegeven moment om een elastiek vraagt om een katapult te maken, zegt hij: "Dat heb ik over tien minuten." om vervolgens in zijn auto te stappen, naar het dorp te rijden en met een echte katapult voor Daan terug te komen - die vervolgens de rest van de middag probeert steentjes op een leeg olieblik te schieten. En als hij ziet dat de meiden ook met Daan's katapult oefene, ligt er de volgende dag ook voor hen een katapult. Van die dingen...

Joie de vivre
We slapen in het huis van Enrique - hij staat zijn slaapkamer aan ons af, en betrekt zelf een gastenhuis. "Dan kunnen jullie dichter bij de kinderen slapen." Later vertrouwt hij ons toe dat wij de eerste gasten zijn ooit die in zijn slaapkamer mogen slapen. 'Todo es possible con Enrique' is zijn lijfspreuk, maar hij doet er ook alles aan om het zijn gasten naar de zin te maken. Omdat we in Enriques huis slapen, zitten de kids lekker huiselijk in pyjama aan het avondeten. Een maaltijd die meestal is afgestemd op de wensen van de kinderen. Na het toetje tandjespoetsen en voor Enrique een dikke knuffel met kus. Hij glimt dan van oor tot oor als een trotse opa.

En nadat de kinderen op bed liggen, gaan we verder met de wijn. Elke avond spreken we uren in het Spaans met Enrique. Hij helpt ons de woorden te begrijpen en binnen een week begrijpen we vrijwel ieder woord en kunnen we ons goed uitdrukken in het Spaans. En als Enrique er achterkomt dat we zijn passie voor whiskeys delen, worden de avonden extra gezellig. We vinden in hem een geestverwant - het besef dat je van het leven moet genieten kwam voor hem 15 jaar geleden toen zijn vrouw bij een auto-ongeluk om het leven kwam. Hij besloot toen het roer drastisch om te gooien en ziet het nu als zijn voornaamste taak het mensen naar de zin te maken, gedurende de tijd dat ze bij hem zijn. Per jaar krijgt hij duizenden gasten en de enthousiaste verhalen reiken zelfs tot in La Paz, waar wij zijn naam kregen van een andere reiziger.

Enrique krijgt echter vrijwel nooit gezinnen langs - meestal vrouwen van tussen de 25 en 35. Hij heeft zelf twee dochters en een zoon, en herkent zich deels in ons gezin. Hij vindt het geweldig dat we met z'n allen op reis zijn. Geniet van het leven - en geniet nu! Kijk hoe je het anderen zo aangenaam mogelijk kunt maken. En dat alles zonder een softie te zijn. Want polospeler, gaucho en bezitter van een impossante wapencollectie. Ja het waren boeiende en gezellige avonden daar op Sayta. We zullen ze missen. Maar zoals Enrique zegt: "Het belangrijkste is, dat we elkaar ontmoet hebben!" En daarna sluiten we elkaar ten afscheid in de armen.

Als je toevallig ooit in de buurt bent: ga naar deze plaats. En laat je overweldigen door de charmes van Enrique, zijn staf en zijn levenswijsheden. Durf te leven!